Główny / Zapalenie krtani

Cechy i zagrożenia Staphylococcus aureus (Staphylococcus aureus)

Staphylococcus są powszechne w glebie, powietrzu, przedmiotach gospodarstwa domowego i ludziach. Istnieją patogenne, niepatogenne i warunkowo patogenne typy mikroorganizmów. Staphylococcus Aureus jest uważany za jedną z najniebezpieczniejszych form bakterii, które mogą powodować poważne patologie w organizmie człowieka. Staphylococcus aureus jest wysoce odporny na antybiotyki i roztwory antyseptyczne.

Cechy mikroorganizmu

  1. Gronkowce są okrągłymi bakteriami o średnicy od 0,6 do 1,2 mikrona. Mikroorganizm wytwarza pigment o żółtym lub złotym odcieniu, który zapewnia specyficzny kolor jego kolonii.
  2. Bakteria jest wysoce odporna na czynniki środowiskowe i roztwory antyseptyczne: wytrzymuje zamrażanie, gotowanie przez 10 minut, alkohol etylowy, nadtlenek wodoru. Staphylococcus może tworzyć mikrokapsułki o średnicy do 0,2 μr w niekorzystnych warunkach.
  3. Mikroorganizm syntetyzuje enzymy, które zapewniają mu dodatkową ochronę:
  • Lidaza i penicylinaza neutralizują antybiotyki typu penicylinowego i promują ropną fuzję skóry i błon śluzowych.
  • Koagulaza, przymocowana do ściany bakterii, tworzy ochronną osłonę skoagulowanej krwi, która chroni ją przed fagocytami. Wolna postać enzymu przyczynia się do wystąpienia zakrzepicy z powodu tworzenia koagulazotrombiny.
  1. Staphylococcus wytwarza endotoksynę, powodując silny zespół zatrucia. Postęp choroby często prowadzi do wstrząsu toksycznego i śmierci.
  2. Mają wysoką odporność na różne grupy antybiotyków (penicyliny, cefalosporyny).

Lokalizacja

Staphylococcus aureus jest wykrywany u pacjentów z klinicznymi objawami choroby i u zdrowych ludzi. W 70-80% przypadków patogen jest wykrywany w nosie. Jednakże mikroorganizm może być zlokalizowany w krtani, pachy, kroczu, przewodzie pokarmowym, na skórze.

Stali nosiciele gronkowca stają się jedną trzecią pracowników medycznych, pacjentów uzależnionych od narkotyków i osób cierpiących na atopowe zapalenie skóry.

Grupy ryzyka

  1. Pacjenci z osłabionym układem odpornościowym z powodu choroby lub długotrwałego leczenia.
  2. Pacjenci z nieleczonymi przewlekłymi patologiami o charakterze zakaźno-zapalnym (przewlekłe zapalenie migdałków, nieżyt nosa, próchnica, zapalenie przyzębia).
  3. Wcześniaki i niemowlęta karmione butelką.
  4. Osoby, które naruszają zasady prawidłowego odżywiania i spożywają żywność niskiej jakości.

Jak występuje infekcja?

Źródła infekcji:

  • chorzy;
  • nośniki bez objawów klinicznych;
  • skażona żywność;
  • artykuły gospodarstwa domowego.

Sposoby infekcji:

  • w powietrzu;
  • kontakt;
  • pokarmowy (żywność);
  • pionowe (od matki do dziecka).

Ważnym punktem w rozprzestrzenianiu się infekcji jest infekcja w warunkach instytucji medycznej, ponieważ takie patogeny są najbardziej odporne na leki przeciwbakteryjne.

Obraz kliniczny

Głównymi objawami zakażenia gronkowcem są:

  • zespół ciężkiego zatrucia (zawroty głowy, silne osłabienie, niskie ciśnienie krwi, nudności);
  • gorączka do 39 stopni.

W zależności od lokalizacji zmiany chorobowej objawy choroby mogą się różnić.

Postęp choroby prowadzi do rozwoju sepsy. Rozprzestrzenianie się infekcji prowadzi do występowania ognisk ropnych w całym ciele. Najbardziej niebezpieczne powikłania infekcji to posocznica, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, wstrząs zakaźny toksyczny.

Diagnostyka

Środki diagnostyczne w przypadku zakażeń gronkowcem mają na celu:

  • wykrycie czynnika sprawczego i określenie jego rodzaju;
  • określenie stopnia uszkodzenia i lokalizacji zmiany;
  • ustalenie wrażliwości bakterii na leki przeciwbakteryjne.

Badanie bakteriologiczne

Do badania należy pobrać próbki krwi, moczu, alkoholu, ropy z rany, plwociny. Rozmazy uzyskane z biomateriału podlegają badaniu mikroskopowemu. Charakterystyka i właściwości bakterii są badane w postaci niezmienionej (na żywo) i stałej (martwej).

Rozważane są morfologiczne objawy Staphylococcus aureus:

  • okrągły kształt bakterii;
  • skupiska mikroorganizmów;
  • żółto-złoty kolor kolonii.

Materiał siewny pozwala określić rodzaj bakterii i ustalić jego wrażliwość na antybiotyki.

Pozytywny wynik testu na wolną koagulazę we krwi potwierdza zakażenie Staphylococcus aureus.

Serologiczne metody diagnostyczne

Są one stosowane w przypadku nieskuteczności badania bakteriologicznego. Metody pozwalają wykryć antygeny gronkowcowe w osoczu krwi. Stosuje się test immunoenzymatyczny, PCR-diagnostyka, RNGA, RA.

Zbadaj masywność zmiany

Wskaźnik ten określa się sadząc biomateriał na pożywkach, badając liczbę kolonii i licząc jednostki tworzące kolonie (CFU). Wysoki stopień zakażenia wskazuje, że CFU przekracza 5 * 106.

Taktyka medyczna

  1. Antybiotyki o szerokim spektrum działania. Wybór leku odbywa się z uwzględnieniem wyników materiału sadzeniowego i określenia wrażliwości bakterii na leki przeciwbakteryjne.

Często wybór jest zatrzymywany na preparaty beta-laktamowe (oksacylina, metycylina), czasami cefalosporyny generacji 1, tetracykliny. W przypadku zwiększonej odporności na metycylinę stosuje się fluorochinolony, wankomycynę, półsyntetyczne penicyliny, cefalosporyny 3,4 generacji.

Miejscowe zmiany skórne z gronkowcem leczy się za pomocą odpowiednich maści przeciwbakteryjnych. W przypadku zapalenia płuc lub zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych wskazane jest leczenie dwoma antybiotykami.

  1. Immunostymulanty. Ciężkie sytuacje kliniczne wymagają dodatkowego powołania immunoglobulin, osocza antyaphaphocococcus, bakteriofagów, toksoidu.
  2. Terapia detoksykacyjna. Według wskazań przepisano płukanie żołądka, zakraplacz z glukozą, solą fizjologiczną, Regidron.
  3. Leczenie objawowe. Biorąc pod uwagę obszar dotknięty gronkowcem, lekarz może przepisać leki wykrztuśne, leki przeciwgrzybicze, środki miejscowe, probiotyki, prebiotyki.
  4. Interwencja chirurgiczna. W przypadku wykrycia ograniczonej ostrości ropnej stosuje się leczenie chirurgiczne.

Czy antybiotyki są zawsze potrzebne?

W obecności wyraźnych objawów klinicznych potrzebne są antybiotyki. Jeśli infekcja nie przejawia się klinicznie, specjaliści polegają na wskaźniku CFU:

  • 103 - przeprowadza się rehabilitację nosogardzieli, ponieważ możliwe jest aktywne rozprzestrzenianie się infekcji do środowiska;
  • 104 - leki przeciwbakteryjne są pokazane w połączeniu z immunostymulantami;
  • 105 - wymaga poważnego zintegrowanego podejścia do leczenia.

Staphylococcus Aureus u dzieci i dorosłych: objawy, częstość zakażeń i antybiotyki

Staphylococcus Aureus lub Staphylococcus aureus to najbardziej niebezpieczny rodzaj bakterii, który prowadzi do poważnych stanów patologicznych. W przypadku braku terminowego leczenia może być śmiertelne.

Ta infekcja występuje u osób w każdym wieku. Zabieg jest wszechstronny, przyczyniając się do niszczenia bakterii i wzmacniając układ odpornościowy.

Co to jest Staphylococcus Aureus?

Jest to rodzaj Gram-dodatnich bakterii z rodzaju Staphylococcus, które mogą prowokować rozwój stanów zapalnych, ropnych. Bakteria ma kulisty kształt - duże skupiska wyglądają jak kiść winogron.

Ta bakteria jest obecna w ciele każdej osoby. Są stale na błonach śluzowych, w okolicy pachwiny, pod pachami, w pochwie. Patogen wchodzi do organizmu ze środowiska.

Czynniki wywołujące infekcję:

  • osłabiony układ odpornościowy;
  • kontakt z nośnikiem bakterii;
  • ignorowanie zasad higieny osobistej;
  • użycie brudnej, termicznie surowej żywności, wody surowej.

Niebezpieczeństwo bakterii polega na ich silnej odporności na antybiotyki. Trudność leczenia polega na tym, że układ odpornościowy po wyzdrowieniu nie wywołuje oporności na gronkowce, dlatego prawdopodobieństwo nawrotu jest bardzo wysokie.

Staphylococcus Aureus u dziecka i dorosłego

Bakteria wydziela wysoce toksyczny enzym, który zatruwa organizm, zwiększa zakaźność choroby.

Enzym wywołuje pęcherze na skórze właściwej, która wygląda jak oparzenie. Patologia występuje u dzieci w każdym wieku.

Staphylococcus aureus u dziecka pojawia się podczas karmienia piersią, podczas porodu. Ciało dziecka jest najbardziej podatne na infekcje, ponieważ jego układ odpornościowy nie jest jeszcze w stanie oprzeć się bakteriom.

Mama powinna zwracać szczególną uwagę na standardy higieniczne (w celu monitorowania higieny dziecka i jej własnej) - to znacznie zmniejsza ryzyko infekcji.

Staphylococcus powoduje poważne choroby dermatologiczne, które są trudne do leczenia. W niektórych przypadkach, na przykład w przypadku refluksu, może być wymagana amputacja chorej kończyny.

W gardle

Uszkodzeniu gardła towarzyszą następujące objawy:

  • utrzymująca się podwyższona temperatura ciała, która stale rośnie, trudna do zbłądzenia nawet przy użyciu silnego leku przeciwgorączkowego;
  • ogólne osłabienie, zmęczenie, apatia, letarg;
  • stan psychiczny osoby zakażonej pogarsza się;
  • zawroty głowy, zaburzenia snu, aktywność fizyczna pogarsza objawy;
  • całkowita utrata apetytu;
  • obrzęk węzłów chłonnych, palpacja towarzyszy ból;
  • zaczerwienienie gardła;
  • powiększone migdałki;
  • kontrola wzrokowa gardła może wykryć ropne formacje na błonach śluzowych;
  • suchy kaszel;
  • uporczywe bóle głowy.

W kale i moczu

Staphylococcus aureus w kale i moczu wskazuje na rozwój chorób jelitowych i uszkodzenie układu moczowo-płciowego. Warunkowi temu towarzyszą następujące objawy:

  • regularne napady mdłości, wymioty;
  • utrata apetytu, niechęć do jedzenia;
  • ból brzucha o różnej intensywności;
  • naruszenie krzesła - w stołku pojawiają się zanieczyszczenia śluzu, krwi;
  • wysoka temperatura;
  • ból natury cięcia i zwiększona potrzeba oddawania moczu;
  • obecność smug krwi w moczu;
  • swędzenie w okolicy narządów płciowych jest możliwe;
  • ból nerek, dolna część pleców.

Staphylococcus aureus w kale

W nosie

Gdy gronkowiec w nosie nabiera cech patogennych, chorobie zaczyna towarzyszyć:

  • wysoka temperatura około 40 stopni;
  • katar;
  • przekrwienie błony śluzowej nosa;
  • ropne wyładowanie;
  • nagromadzenie ropy w zatokach;
  • ból w szczęce, zatoki czołowe;
  • bóle głowy;
  • zatrucie.

Zaniedbana forma choroby powoduje rozprzestrzenianie się infekcji w gardle, uchu i mózgu. Staphylococcus aureus nasila przebieg chorób przewlekłych, takich jak zapalenie zatok.

Staphylococcus Aureus u niemowląt

Rozwój gronkowca złocistego u niemowląt będzie bardziej aktywny niż u dorosłych z powodu słabego układu odpornościowego. Choroba szybko stanie się ostra, ciężka. Objawy zależą od lokalizacji zakażenia. W niektórych przypadkach prognozy dla dziecka nie są korzystne.

Diagnoza i wskaźniki infekcji

Ten mikroorganizm jest obecny w ciele każdej osoby. Normalna szybkość wynosi 10 do 3 stopni. Jeśli stopień zakażenia przekracza te wskaźniki, ale nie obserwuje się objawów negatywnych, leczenie nie jest przeprowadzane - układ odpornościowy może sobie poradzić z tak wieloma bakteriami.

Aby wykryć przepisane bakterie:

  • test koagulazy;
  • aglutynacja lateksowa;
  • całkowita liczba krwinek;
  • analiza moczu;
  • siew na pożywkach;
  • Reakcja widalna;
  • fagotypowanie;
  • wysiew kału.

Leczenie Staphylococcus Aureus

Wskazówki od naszych czytelników

Pozbyłem się pasożytów w ciągu tygodnia! Pomogło mi lekarstwo, którego nauczyłem się podczas rozmowy z parazytologiem.

Zazwyczaj leczenie Staphylococcus aureus jest zalecane, jeśli testy dają wynik CFU 10 * 4. Ważne jest jednak, aby wziąć pod uwagę, że jeśli taki stopień zakażenia nie wykazuje negatywnych objawów, leczenie nie jest wymagane.

Wskaźniki 10 * 5 charakteryzują się masywną infekcją, zwykle towarzyszą ciężkie, intensywne objawy. W takich przypadkach konieczne jest wybranie leczenia przeciwbakteryjnego.

Terapia jest kompleksowa i obejmuje leczenie objawowe.

Lekarz wybiera najskuteczniejsze antybiotyki, które mogą wpływać na bakterię. Przebieg leczenia towarzyszy podawanie immunomodulatorów i kompleksów witaminowych, probiotyków.

Wszystkie leki mają na celu zwalczanie infekcji, przywracanie lokalnej mikroflory, wzmacnianie funkcji ochronnych organizmu i eliminowanie prawdopodobieństwa nawrotu, co ułatwia przestrzeganie zasad zapobiegawczych.

W niektórych przypadkach wymaga usunięcia uszkodzonej tkanki przy użyciu technik chirurgicznych.

Staphylococcus aureus jest mikroorganizmem niebezpiecznym dla ludzi. Jest obecny w ciele każdego z nich i nie przejawia się, ale jeśli układ odpornościowy słabnie, osoba staje w obliczu rozwoju poważnych stanów patologicznych.

Samoleczenie w tym przypadku nie jest zalecane - może znacznie pogorszyć problem, skomplikować proces dalszej terapii i powrotu do zdrowia. Bez terminowej opieki medycznej zakażenie może spowodować śmierć osoby.

Pokonanie pasożytów jest możliwe!

Gelminot® - medycyna pasożytnicza dla dzieci i dorosłych!

  • Jest wydany bez recepty;
  • Może być używany w domu;
  • Usuwa pasożyty na 1 kurs;
  • Dzięki garbnikom leczy i chroni wątrobę, serce, płuca, żołądek i skórę przed pasożytami;
  • Eliminuje gnicie w jelitach, neutralizuje jaja pasożytnicze dzięki molekule F.

Certyfikowany, zalecany przez helmintologów oznacza pozbycie się pasożytów w domu. Ma przyjemny smak, który spodoba się dzieciom. Składa się wyłącznie z roślin leczniczych zebranych w czystych ekologicznie miejscach.

Teraz jest zniżka. Lek można uzyskać za 197 rubli.

Cechy Staphylococcus aureus, główne choroby, diagnoza, leczenie

Gronkowiec jest stałą, niejądrową bakterią Gram-dodatnią, która powoduje choroby zakaźne u ludzi. Z medycznego punktu widzenia interesujące jest tylko kilka gatunków z rodziny Staphylococcaceae, do których należy Staphylococcus aureus.

Co to jest gronkowiec?

Mikroorganizmy są wszechobecne, występują w dużych ilościach w powietrzu i glebie, kolonizują skórę i narządy wewnętrzne zwierząt.

Morfologicznie, bakterie są kulkami o wielkości 0,6-1,2 mikrona. Niektóre gatunki wytwarzają pigmenty barwiące. Kolonie Staphylococcus aureus mają żółty lub złoty odcień.

Patogenny i warunkowo patogenny gronkowiec

Bakterie chorobotwórcze wytwarzają agresywne i ochronne środki - toksyny, adhezyny, enzymy.

Gronkowce tworzą część normalnej mikroflory ludzi, kolonizują różne obszary ciała - skórę, usta, nosogardziel, krocze, okolicę pachową, przewód pokarmowy.

Przy normalnej odporności i braku czynników prowokujących bakterie nie powodują szkód. Ich aktywacja i przejście w stan chorobotwórczy następuje wraz ze zmniejszeniem odporności, uszkodzeniem skóry i błon śluzowych oraz innymi czynnikami wywołującymi chorobę.

Patogenność gronkowców opiera się na 3 właściwościach:

  • przyczepność (zdolność do przyczepiania się do komórek ciała);
  • kolonizacja (reprodukcja w tych środowiskach, w których zostały ustalone);
  • inwazyjność (przenikanie do tkanek i narządów, wytwarzanie środków biologicznie czynnych).

Optymalna temperatura dla aktywności gronkowcowej wynosi 30-37 ° C. Zdolność do wzrostu i rozmnażania utrzymuje się w zakresie 4-43 ° C, ale bakterie mogą przetrwać w znacznie cięższych warunkach.

Parametry środowisk ekstremalnych i czas istnienia gronkowców

Gatunki bakterii

Rodzaj Staphylococcus ma 27 gatunków. Niektóre z nich mają kilka podgatunków. Tylko pięć mikroorganizmów powoduje zakażenia u ludzi:

  1. Staphylococcus aureus (S. aureus) jest najbardziej patogennym gatunkiem, powodującym około 100 chorób.
  2. Staphylococcus naskórka (S. Epidermidis) - występuje w mikroflorze skóry wielu zdrowych ludzi.
  3. Staphylococcus lugdunensis jest warunkowo patogenną bakterią, która wykazuje swoją patogenność głównie w implantach.
  4. Saprofityczny gronkowiec (S. saprophyticus). Infekuje głównie drogi moczowe.
  5. Staphylococcus warneri. Zwykle jest umiejscowiony w przełyku, rzadko powoduje chorobę, jest aktywowany w obecności sztucznych zastawek, cewników dożylnych, zastawek komorowo-mózgowych. Może wywołać zapalenie wsierdzia, zapalenie kości i szpiku, zapalenie spojówek.

Ważną cechą gronkowców jest synteza koagulazy - enzymu chorobotwórczego powodującego krzepnięcie krwi. W zależności od zdolności do wytwarzania koagulazy osoczowej, gronkowce dzielą się na koagulazo-ujemne i koagulazo-dodatnie. Te ostatnie są bardziej patogenne.

Saprofityczne, lugdunensis, naskórkowe i warneri są gronkowcami koagulazo-ujemnymi. Często kolonizują błony śluzowe i ludzką skórę i zwykle nie powodują choroby.

Zawiera Staphylococcus aureus

Staphylococcus Aureus jest najbardziej niebezpiecznym typem gronkowca. Bakteria powoduje procesy ropno-zapalne w ważnych narządach wraz z rozwojem poważnych powikłań, które mogą prowadzić do śmierci.

U zdrowych ludzi (nosicieli bakterii) gronkowiec jest zwykle obecny w jamie nosowej (70-90% przypadków), rzadziej w krtani, w pachach, kroczu (5-20%), przewodzie pokarmowym, na skórze głowy.

Przewlekłymi nosicielami gronkowca są pracownicy instytucji medycznych (35%), a także ludzie cierpiący na atopowe zapalenie skóry, narkomani.

Najczęściej są to szczepy szpitalne S. aureus. Po hospitalizacji 20–30% pacjentów staje się ich nosicielami. W większości przypadków infekcja rozwija się w wyniku manipulacji naruszających integralność skóry, antybiotykoterapię, hemodializę, leczenie cukrzycy insulinozależnej.

Staphylococcus aureus jest zdolny do tworzenia mikrokapsułek - małych (0,2 mikrona) okrągłych formacji o wyraźnie określonym konturze. Kapsułki są przymocowane do ściany bakterii i chronią je przed uszkodzeniem i wysuszeniem.

Niektóre szczepy Staphylococcus aureus (najczęściej szpitalne) nabierają odporności na niektóre antybiotyki - cefalosporyny i penicyliny (oksacylina, metycylina, naftsylina, dikloksacylina). Nazywa się je odporne na metycylinę (MRSA).

Drogi transmisji patogenów

Źródłami zakażenia Staphylococcus aureus mogą być:

  • ludzie z zakażeniem gronkowcem;
  • nośniki bakteryjne;
  • skażona żywność.
  • kontakt (przez ręce i rzeczy);
  • w powietrzu (podczas rozmowy, kichania, kaszlu);
  • pokarmowy (podczas jedzenia żywności zakażonej gronkowcem);
  • od matki do dziecka.

Ważną rolę w rozprzestrzenianiu się chorób gronkowcowych odgrywają instytucje medyczne. Źródła zakażeń szpitalnych są chore i nosiciele wśród personelu medycznego. Powszechne jest przenoszenie bakterii przez instrumenty medyczne.

Zakażenie gronkowcowe

Zdolność do zakażania różnych narządów i tkanek ludzkiego ciała, którą wyróżnia Staphylococcus aureus, nazywa się tropizmem wielonarządowym.

Najczęstsze choroby

Zmiany skórne należą do najczęstszych zakażeń gronkowcowych. Częstotliwość występowania prowadzi do czyraków, chorób krostkowych, karbunów, ropnej skóry.

Zakażenie pokarmowe (zatrucie gronkowcowe). Choroba rozwija się i objawia szybko - skurcze bólów, nudności, wymioty, biegunka - 3-6 godzin po spożyciu zakażonego pokarmu. W większości przypadków po 5-7 dniach następuje samouzdrowienie.

Ostre i przewlekłe zapalenie płuc. Ostra postać gronkowcowego zapalenia płuc dotyka 5-10% wszystkich pacjentów z zapaleniem płuc.

Zakażenie objawia się ciężkim zatruciem, dusznością, niską gorączką z dreszczami, kaszlem z ropną plwociną. Choroba jest niebezpiecznym powikłaniem opłucnej. Grupa wysokiego ryzyka obejmuje osoby starsze i małe dzieci.

Gronkowcowe zapalenie oskrzeli. Zwykle zaczyna się od zakażenia VDP, a następnie choroba rozprzestrzenia się na krtań, tchawicę i oskrzela.

Zapalenie kości i szpiku. Występuje, gdy gronkowiec jest wprowadzany do kości (zwykle uszkodzony) z krwią lub z sąsiedniego miejsca zakażenia. U osób dorosłych najczęściej występują kręgi u dzieci, kości rurkowe.

Zapalenie opon mózgowych Zapalenie wyściółki rdzenia kręgowego i mózgu z ryzykiem powstawania ropnia. Objawia się silnym bólem głowy, przeczulicą, upośledzoną świadomością. Możliwa śpiączka. Najbardziej typowym objawem zapalenia opon mózgowych jest sztywność szyi (opadanie pleców głowy i trudności z powrotem do normalnej pozycji).

Częste objawy

Ogólne objawy zakażeń gronkowcowych są spowodowane zatruciem organizmu charakterystycznym obrazem klinicznym.

  • złe samopoczucie, osłabienie fizyczne i psychiczne;
  • dreszcze, gorączka (do 39 ° C);
  • utrata apetytu, nudności;
  • Ból głowy, zawroty głowy;
  • spadek ciśnienia krwi;
  • zaburzenia snu.

Choroba może uogólniać się - septicopyemia lub sepsa. Uogólnienie zakażenia jest spowodowane rozprzestrzenianiem się gronkowców przez łożysko naczyniowe do narządów - wątroby, płuc, kości, nerek i innych, tworząc tam ogniska zakażenia. Chorobom towarzyszy dyskomfort, ból i zaburzenia czynności narządów.

Ciężkie powikłania - zapalenie opon mózgowych, obrzęk mózgu, posocznica mogą powodować utratę przytomności i śpiączkę.

Diagnostyka

Od wielu lat zajmuję się wykrywaniem i leczeniem pasożytów. Mogę śmiało powiedzieć, że prawie wszyscy są zarażeni pasożytami. Większość z nich jest niezwykle trudna do wykrycia. Mogą być wszędzie - we krwi, jelitach, płucach, sercu, mózgu. Pasożyty dosłownie pożerają cię od wewnątrz, jednocześnie zatruwając ciało. W rezultacie występują liczne problemy zdrowotne, skracające życie 15-25 lat.

Główny błąd - wyciąganie! Im szybciej zaczniesz wnioskować o pasożytach, tym lepiej. Jeśli mówimy o narkotykach, wszystko jest problematyczne. Do tej pory istnieje tylko jeden naprawdę skuteczny kompleks przeciwpasożytniczy, to jest Toximin. Niszczy i usuwa z organizmu wszystkie znane pasożyty - od mózgu i serca po wątrobę i jelita. Żaden z istniejących leków nie jest już w stanie tego zrobić.

W ramach programu federalnego, składając wniosek do 12 października. (włącznie) każdy mieszkaniec Federacji Rosyjskiej i WNP może otrzymać BEZPŁATNIE jeden pakiet Toximin!

W diagnostyce zakażenia gronkowcem konieczne jest osiągnięcie czterech celów poprzez ustawienie:

  • rodzaj patogenu;
  • miejsce infekcji;
  • stopień zakażenia;
  • Wrażliwość Staphylococcus na antybiotyki.

Biomateriał do badań

W zależności od rodzaju i lokalizacji infekcji gronkowca, następujące materiały są używane jako materiał biologiczny:

  • wydzielina śluzówkowa (najczęściej w nosogardzieli);
  • plwocina;
  • zawartość rany (ropa i wysięk zapalny);
  • krew (do sepsy);
  • mocz;
  • kał;
  • żółć;
  • alkohol

Gdy badane są zakażenia pokarmowe na obecność gronkowca, wymioty i resztki pokarmu.

Bakterioskopia

Próbki pobierane są z wybranych biomateriałów i badane pod mikroskopem. Zarówno nieutrwalone (żywe), jak i utrwalone (martwe, ale konserwujące) bakterie można poddać badaniu bakterioskopowemu.

Staphylococcus aureus zależy od koloru kolonii, kulistego kształtu bakterii i lokalizacji w postaci skupisk. W początkowej fazie kolonizacji mikroorganizmy można układać pojedynczo, w parach lub w grupach po cztery).

Izolacja czystych gronkowców

Kolejnym etapem diagnozy jest wysiew biomateriałów na eklektycznych dla S. Aureus i innych gronkowców (w przypadku diagnostyki różnicowej) środowisk (agar krwi, JSA, MZHA), izolacja czystych typów gronkowców i ich identyfikacja.

Wyizolowane bakterie są sprawdzane pod kątem właściwości morfologicznych (kształt, wielkość, lokalizacja) i nalewek (kolor), a także innych niezbędnych testów.

Testy

Najważniejszym badaniem w diagnostyce Staphylococcus aureus jest test na swobodną koagulazę. Jeśli jest pozytywny, następuje zakażenie S. Aureus.

W ogólnej analizie krwi w obecności zakażenia wykrywa się leukocytozę.

Badania serologiczne (ELISA, RNGA, RA)

Analizy serologiczne przeprowadza się w przypadku, gdy nie było możliwe zidentyfikowanie patogenu metodami bakterioskopowymi i bakteriologicznymi. Polegają one na wykrywaniu w osoczu krwi antygenów właściwych Staphylococcus aureus. Używany test immunoenzymatyczny, RA, rnga.

W niektórych przypadkach może być potrzebna diagnostyka PCR - określenie czynnika chorobotwórczego przez DNA.

Określenie masowego zanieczyszczenia

Ilościowe wskaźniki infekcji określa się przez wysiew biomateriału na JSA, zliczając liczbę kolonii i określając wartość CFU. Ten ostatni oznacza „jednostki tworzące kolonie” i wyraża się liczbą kolonii bakterii. Na przykład wartość 5 × 10⁶ (5 do 10 w 6 stopniach) wskazuje na wysoką intensywność infekcji.

Leczenie

Do leczenia zakażeń gronkowcowych przy użyciu zintegrowanego podejścia. Stosuje się leczenie antybakteryjne, immunostymulujące, objawowe, detoksykujące i chirurgiczne (wycięcie ropnych ropni).

Podstawą leczenia zakażeń jest terapia antybiotykowa. Leki przepisywane na podstawie testów wrażliwości patogenu. Najczęściej są to środki beta-laktamowe (metycylina, oksacylina), rzadziej tetracykliny, cefalosporyny I i II generacji.

W przypadku szczepów Staphylococcus opornych na metycylinę zaleca się wankomycynę, fluorochinolony, półsyntetyczne penicyliny oraz cefalosporyny III i IV.

W przypadku niewielkich zmian skórnych stosuje się maści antybiotykowe.

Ciężkie zakażenia są leczone antybiotykoterapią w połączeniu z anty-gronkowcowym osoczem i immunoglobulinami, toksoidem gronkowcowym i bakteriofagiem.

W przypadku łagodnej choroby objawy ograniczają się do leczenia objawowego i immunostymulującego.

Dysbakterioza spowodowana zatruciem pokarmowym jest leczona pre- i probiotykami.

Kiedy nie należy leczyć infekcji aureus?

Zapotrzebowanie na antybiotyki u pacjentów z gronkowcem i odkażanie u nosicieli bakterii jest określane przez połączenie dwóch czynników - obrazu klinicznego i CFU.

Naprawa nośników jest przeprowadzana, jeśli CFU przekracza 10 w 3 stopniach. Uważa się, że w tym przypadku bakterie z nosogardzieli zaczynają aktywnie rozprzestrzeniać się w powietrzu.

Jeśli CFU przekracza 10 do 4 stopni, zalecana jest terapia antybiotykowa. Niższa wartość CFU i brak objawów klinicznych przemawia za nie przyjmowaniem antybiotyków w nadziei na układ odpornościowy. Aby zwiększyć mechanizmy obronne organizmu, można zalecić terapię immunostymulującą.

Masywnej infekcji gronkowcowej charakteryzującej się CFU powyżej 10 do 5 stopni, z reguły towarzyszy wyraźna klinika i wymaga obowiązkowego leczenia antybiotykami.

Najczęstsze antybiotyki, wrażliwość

Kiedy najczęściej stosuje się terapię gronkowcową, stosuje się następujące antybiotyki.

Zapobieganie

Środki zapobiegania gronkowcom podzielono na dwie grupy:

  • podejmowane na poziomie państwa;
  • prywatny

Organy państwowe przeprowadzają zaplanowane i nieplanowane wydarzenia, których celem jest zapobieganie zakażeniu gronkowcem.

  1. Kontrola reżimu sanitarno-epidemiologicznego w poliklinikach. Utrzymywanie oddziałów u pacjentów dotkniętych ropno-zapalnym zakażeniem gronkowcowym powinno być prowadzone przez indywidualny personel.
  2. Rutynowe badanie personelu szpitali położniczych, oddziałów chirurgicznych i zakaźnych. Terminowe wykrycie nosicieli opornych szczepów Staphylococcus aureus i ich usunięcie z pracy.
  3. Immunizacja osób zagrożonych Staphylococcus aureus przez zaadsorbowane toksoidy i immunoglobuliny.

Główne środki profilaktyki osobistej:

  • higiena osobista (czyste ręce, czyszczenie na mokro co najmniej 2 razy w tygodniu, odpowiednio przygotowane jedzenie);
  • terminowe leczenie chorób zakaźnych - próchnica zębów, czyraki, ból gardła, zapalenie migdałków i migdałków, zapalenie cewki moczowej i inne;
  • unikanie zatłoczonych miejsc w szczytowych chorobach układu oddechowego;
  • unikanie niewłaściwego przechowywania produktów mlecznych, mięsnych i cukierniczych, zwłaszcza w upalne dni;
  • natychmiastowe leczenie ran skóry środkami antyseptycznymi, nakładaniem na nie bandaży lub plastrów;
  • odmowa wizyty w salonach kosmetycznych i klinikach stomatologicznych, które nie przywiązują należytej wagi do dezynfekcji instrumentów medycznych.

Niebezpieczeństwo gronkowców polega nie tylko na powikłaniach, ale także na pojawieniu się superbakterii opornych na większość antybiotyków.

Film zawiera bardziej szczegółowe informacje na temat gronkowca złocistego, w tym szczepów odpornych na antybiotyki:

Chociaż istnieje kilka szczepów chorobotwórczych, które są całkowicie odporne na jakąkolwiek terapię antybiotykową. Masowe nadużywanie antybiotyków sprawia, że ​​groźba pojawienia się superinfekcji jest prawdziwa.

Leczenie Staphylococcus aureus

Staphylococcus aureus - jeden z najgroźniejszych rodzajów gronkowca, wywołuje rozwój poważnych chorób. Patologia jest diagnozowana u dorosłych i niemowląt. W terapii stosuje się zintegrowane podejście, które ma na celu zniszczenie patogennych mikroorganizmów, zapobiegając rozwojowi ciężkich powikłań.

Staphylococcus aureus - niebezpieczna bakteria

Staphylococcus aureus - co to jest?

Staphylococcus aureus (Staphylococcus aureus) jest gram-dodatnim typem bakterii z rodzaju Staphylococcus, wywołującym występowanie patologii ropno-zapalnych. Mikroorganizmy chorobotwórcze mają kształt kulisty, ich skojarzenia są podobne wyglądem do kiści winogron.

Warunkowo patogenne bakterie gronkowca złocistego są obecne u każdego człowieka, żyją na błonach śluzowych nosa, w pachach, w strefie pachwinowej, w pochwie. Patogenna forma mikroorganizmów przenika do ciała z zewnątrz.

Przyczyny zakażenia gronkowcem:

  • osłabiona odporność;
  • kontakt z nosicielem infekcji;
  • zaniedbanie higieny osobistej;
  • jedzenie brudnej żywności, surowej wody, słabo pieczonego mięsa, niegotowanego mleka.

Główną różnicą między Staphylococcus aureus a innymi gatunkami jest oporność na wiele leków przeciwbakteryjnych, co znacznie komplikuje leczenie.

Dla pasożytów wystarczy pić na pusty żołądek.

Sposoby infekcji

WAŻNE, ABY WIEDZIEĆ! Środki do pozbycia się pasożytów, które działają natychmiast. Czytaj więcej >>>

Możliwe jest zakażenie gronkowcem na różne sposoby, bakterie te wyróżniają się żywotnością, są odporne na czynniki zewnętrzne, nie umierają po zagotowaniu, nie boją się alkoholu i roztworów dezynfekujących.

Jak możesz uzyskać gronkowca złocistego:

  1. W powietrzu: drobnoustroje chorobotwórcze są obecne w ślinie i innych wydzielinach. W bliskim kontakcie z osobą zakażoną, zdrowa osoba wdycha zanieczyszczone powietrze, a patogeny przenikają do górnych dróg oddechowych.
  2. Kontakt i gospodarstwo domowe: nie można używać naczyń i rzeczy osobistych osoby zakażonej.
  3. Pokarm: mikroorganizmy chorobotwórcze dostają się do organizmu z pożywieniem.
  4. Artystyczne: infekcja występuje w instytucjach medycznych. Przy użyciu źle wysterylizowanych instrumentów bakterie natychmiast dostają się do krwiobiegu. Ten sposób infekcji jest uważany za najbardziej niebezpieczny.

Możesz nawet zarazić się gronkowcem z nieumytych pokarmów.

Istnieją pewne czynniki ryzyka, które zwiększają prawdopodobieństwo infekcji - naruszenie procesów metabolicznych, stany niedoboru odporności, zaawansowany wiek, długotrwałe leki hormonalne.

Objawy Staphylococcus aureus

Oznaki zakażenia zależą od lokalizacji bakterii, odporności człowieka. Główne objawy choroby - gwałtowny wzrost temperatury, ciężkie zatrucie.

Często Staphylococcus aureus jest obecny w kale dziecka - dziecko cierpi na silny ból brzucha, staje się kapryśny, jego apetyt pogarsza się, brakuje mu wagi.

Zmiany gronkowcowe skóry

Drobnoustroje często wpływają na ranę pępowinową u niemowląt - pęcznieje pierścień pępowinowy, pojawiają się ropne wydzieliny, rozległa przekrwienie, pogrubienie żyły pępowinowej.

Jakie patologie dermatologiczne są spowodowane zakażeniem gronkowcowym:

  • pokonanie gruczołów potowych - na skórze pojawiają się gęste guzki o czerwonym zabarwieniu, które stopniowo zaczynają pękać;
  • vesiculopusculosis - charakteryzuje się dużą liczbą małych pęcherzyków wypełnionych cieczą, pęka, pokrywa się skorupą;
  • Choroba Rittera - powstają pęcherze, wyglądem przypominającym oparzenie, skóra będzie się wspinać, rozległe otwarte rany;
  • ropień - infekcja przenika do głębokich warstw naskórka, skóra zaczerwienia się, pojawiają się foki, wrzody;
  • przestępca - zakażenie dotyka skrajnych paliczków palców, wałek zmienia kolor na czerwony i staje się zapalny, pojawia się silny ból.

Po zakażeniu gronkowcem powstają pęcherze i podrażnienia skóry.

Uszkodzenie oczu i układu oddechowego

Staphylococcus aureus żyje na błonach śluzowych, w obecności czynników prowokujących zaczyna szybko rosnąć - rozwijają się choroby okulistyczne, cierpi na to układ oddechowy.

Główne objawy patologii:

  • jeśli oczy są uszkodzone, rozwija się przewlekłe zapalenie spojówek, osoba skarży się na nietolerancję jasnego światła, puchną powieki, ropa jest uwalniana z oczu;
  • jeśli obserwuje się wzrost bakterii w nosie, występują oznaki silnego kataru, wydzielina śluzowa staje się obfita, zawierają zanieczyszczenia ropą;
  • z przenikaniem infekcji do gardła, rozwija się bakteryjne zapalenie migdałków, zapalenie tchawicy z silnym nieproduktywnym kaszlem, wzrost węzłów chłonnych, ropa na migdałkach;
  • jeśli infekcja gardła spadnie poniżej, rozwija się zapalenie oskrzeli i zapalenie płuc. Choroby występują na tle silnej gorączki, duszności, bólu pod żebrami.
Przy bardzo słabej odporności gronkowce mogą wywoływać zwężenie dróg oddechowych.

Dostanie się do oczu, gronkowiec powoduje zapalenie spojówek.

Inne rodzaje zakażenia gronkowcem

Wszelkie pasożyty można wydalić w domu. Tylko nie zapomnij pić raz dziennie.

Staphylococcus aureus jest zdolny do infekowania wszystkich narządów wewnętrznych, co odróżnia go od innych bakterii.

Jakie choroby rozwijają się u gronkowca złocistego:

  1. Wraz z przenikaniem patogennych bakterii do tkanki mózgowej rozwija się zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych i ropień. Chorobie towarzyszy silne zatrucie, wysoka gorączka, częste napady bólu głowy, zaburzenia koordynacji. Patologia jest szczególnie niebezpieczna dla kobiet w ciąży, jest trudna dla dzieci.
  2. Porażka dróg moczowych - u mężczyzn rozwija się zapalenie cewki moczowej, u kobiet - zapalenie pęcherza moczowego. Głównymi objawami są bolesne oddawanie moczu, zwiększona potrzeba opróżnienia pęcherza moczowego, bóle pojawiają się w okolicy lędźwiowej, w moczu występują smugi krwi.
  3. Zapalenie stawów, zapalenie szpiku - konsekwencje przenikania bakterii do tkanki kostnej i stawowej. Chorobie towarzyszy ból, obrzęk i zaczerwienienie dotkniętego obszaru, zmniejszona mobilność.
  4. Sepsa rozwija się w stanach niedoboru odporności - temperatura wzrasta do 40 stopni, zaburzenia świadomości, gwałtownie spadają parametry tętnicze, człowiek może zapaść w śpiączkę.

Bakterie są w stanie przenikać przez stawy

Po zjedzeniu skażonych produktów gronkowca, pojawiają się objawy ostrego zapalenia jelit - nudności, częste napady wymiotów, biegunka i zielone rozmazy są obecne w stolcu.

Staphylococcus aureus jest częstą przyczyną niepłodności u mężczyzn i problemów z poczęciem u kobiet.

Diagnostyka

Aby potwierdzić diagnozę, przeprowadza się serię testów laboratoryjnych. Do badań weź krew, rozmazy z gardła, nosa, pochwy, z błon śluzowych oczu.

Podstawowe metody diagnostyczne:

  • standardowy test koagulazy - czas jego trwania wynosi 4-24 godzin;
  • Aglutynacja lateksowa - pozwala zidentyfikować przeciwciała przeciwko gronkowcowi, określić szczep i typ bakterii patogennych;
  • kliniczne badanie krwi - ujawnia neutrofilię, leukocytozę, wysoki ESR;
  • analiza moczu;
  • siew na pożywki - pozwala zidentyfikować szczep, określić jego wrażliwość na środki przeciwbakteryjne;
  • Reakcja Vidal - analiza jest przeprowadzana w celu określenia skuteczności terapii, monitorowania dynamiki choroby, dokonywania jej co 7-10 dni, miano 1: 100 lub wyższe wskazuje na aktywny wzrost bakterii;
  • fagotypowanie - przeprowadza się analizę w celu określenia wrażliwości gronkowca na środki przeciwbakteryjne;
  • wysiewanie odchodów w celu identyfikacji mikroorganizmów chorobotwórczych - musi być wykonane nie później niż trzy godziny po opróżnieniu jelita.

Analiza moczu jest wymagana do wykrycia gronkowca.

Siew z błon śluzowych przyjmowanych rano na pusty żołądek, przed myciem zębów i przyjmowaniem leku. Rozmaz z zapalenia spojówek pobiera się z dolnej powieki, w warunkach dermatologicznych skórę wokół owrzodzenia leczy się środkami antyseptycznymi, usuwa się skórki, a następnie pobiera się rozmaz.

Z którym lekarzem się skontaktować?

Wybór specjalisty z pojawieniem się zakażenia gronkowcem zależy od tego, które organy ucierpiały, jak manifestuje się choroba. Gronkowiec jest leczony przez chirurga, dermatologa, laryngologa, okulistę. Najpierw powinieneś odwiedzić terapeutę, pediatrę i specjalistę chorób zakaźnych.

Ponadto, jeśli podejrzewasz rozwój cukrzycy i immunologa, może być konieczne skonsultowanie się z endokrynologiem, jeśli przyczyną zakażenia jest niedobór odporności.

Jeśli istnieje podejrzenie gronkowca u dziecka, musisz odwiedzić pediatrę

Jak leczyć Staphylococcus aureus

Podstawą terapii są antybiotyki, są one przepisywane po otrzymaniu wyników badań, ponieważ Staphylococcus aureus rozwinął odporność na wiele leków. Czas trwania leczenia waha się od tygodnia do kilku miesięcy, w zależności od ciężkości patologii.

Główne grupy leków:

  • syntetyczne penicyliny - cefazolina, oksacylina;
  • makrolidy - erytromycyna, klarytromycyna;
  • spraye przeciwbakteryjne do leczenia gardła, śluzówki nosa - Miramistin, Bioparox;
  • immunomodulatory - Imudon, IRS-19;
  • ze zmianami skórnymi - Mupirocin;
  • leki przeciwgrzybicze - Nystatyna, Diflukan w celu zapobiegania dysbiozie.

Do płukania gardła można użyć nalewki z nagietka, chlorofilu - 20 kropli leku rozcieńczonego w 120 ml wody, zabieg przeprowadza się 3 razy dziennie przez tydzień. Gdy zapalenie spojówek jest konieczne do mycia oczu słabym roztworem nadmanganianu potasu, wkrapla się 4–5 razy dziennie 30% Albucidum.

Wraz z porażką układu pokarmowego nie przepisuje się leków przeciwbakteryjnych, należy stosować anatoksynę gronkowcową. Wstępnie umyte żołądki, zrobić kroplówki z soli fizjologicznej, glukozy, Regidronom.

W przypadku zakażenia narządów układu pokarmowego gronkowcem anatoksynowym stosuje się gronkowce.

Gdy zapalenie tkanki łącznej, ropnie, owrzodzenie otwiera się chirurgicznie, po czym przeprowadza się leczenie przeciwbakteryjne. W sepsie, w ciężkich postaciach choroby, oprócz głównych leków, przepisywane są bakteriofagi gronkowcowe, osocze i immunoglobuliny.

Staphylococcus aureus jest najczęściej leczony w szpitalu - pacjent jest umieszczany w oddzielnym pomieszczeniu, co zmniejsza prawdopodobieństwo proliferacji bakteryjnej innych pacjentów. Wizyty są możliwe, tylko goście powinni być szczególnie ostrożni, aby przestrzegać zasad higieny.

Możliwe komplikacje

Dzieci, osoby starsze, osoby z osłabionym układem odpornościowym są trudne do tolerowania zakażenia gronkowcem, często rozwijają się poważne powikłania.

Konsekwencje Staphylococcus aureus:

  • zatrucie krwi;
  • zapalenie opon mózgowych;
  • zapalenie wsierdzia - uszkodzenie zastawki mitralnej lub zastawki aortalnej;
  • wstrząs toksyczny;
  • śpiączka;
  • fatalny wynik.

Z gronkowcem może rozwinąć się zapalenie wsierdzia

Rokowanie choroby zależy od ciężkości patologii - przy łagodnych zmianach skórnych i błonach śluzowych rzadko pojawiają się powikłania. Ogromna infekcja, na tle której rozwija się sepsa, uszkodzenie tkanki mózgowej na co drugi pacjent kończy się śmiercią.

Staphylococcus aureus zaczyna się namnażać aktywnie w osłabionym ciele, dlatego należy wzmocnić odporność, wszystkie choroby zakaźne powinny być szybko leczone, a zasady higieny nie powinny być zapominane. Gdy objawy choroby nie powodują samoleczenia, należy zwrócić się o pomoc do specjalisty.

Oceń ten artykuł
(3 oceny, średnia 4,67 z 5)

Staphylococcus aureus: charakterystyka, patogenność, diagnoza, sposób leczenia

Staphylococcus aureus (Staphylococcus aureus, Staphylococcus aureus) jest warunkowo patogenną bakterią, która żyje w różnych obiektach środowiskowych i loci ludzkiego ciała. Drobnoustroje kolonizują skórę i błonę śluzową narządów wewnętrznych. Znajdują się w powietrzu, glebie, przedmiotach gospodarstwa domowego, zabawkach, instrumentach medycznych. Warunkowo dopuszczalna ilość Staphylococcus aureus w dowolnym materiale biologicznym jest mniejsza niż 104 jednostek tworzących kolonie. Możliwe jest zarażenie się tą niebezpieczną infekcją w miejscach publicznych.

Mikrob ma swoją nazwę dzięki blaskowi złotego koloru, który publikuje, gdy jest wysiewany na pożywce, a także pigmentu z grupy karotenoidów, który nadaje koloniom złoty kolor.

Ulubionym siedliskiem Staphylococcus aureus jest nosogardziel. Co drugi mieszkaniec naszej planety jest nosicielem bakterii i często nawet go nie podejrzewa. Drobnoustrój przez długi czas może spokojnie istnieć w ludzkim ciele, nie wyrządzając mu żadnej szkody. Pod wpływem niekorzystnych czynników gronkowiec aktywuje się i staje się patogenem, co prowadzi do rozwoju różnych chorób. Szczególnie dotyczy to dzieci, osób starszych i kobiet w ciąży, a także innych osób z obniżoną odpornością.

Staphylococcus aureus jest nieruchomym kulistym mikroorganizmem, który może się namnażać i nabywać właściwości patogenne tylko w organizmie człowieka. Jest czynnikiem sprawczym różnych chorób u dzieci i dorosłych: patologii dermatologicznych, oskrzelowo-płucnych, kostno-stawowych i wewnątrznaczyniowych, zakażeń ran i szpitali, procesów ropno-ogniskowych. Posocznica gronkowcowa jest bardzo niebezpieczną i trudną do leczenia chorobą.

Staphylococcus aureus jest najbardziej niebezpiecznym przedstawicielem tego rodzaju, powodując ropne procesy zapalne w ważnych narządach wraz z rozwojem poważnych powikłań, które mogą prowadzić do śmierci. Dlatego te mikroorganizmy są szczególnie interesujące dla współczesnej medycyny. Stabilność gronkowca złocistego u większości antybiotyków i środków dezynfekujących komplikuje leczenie i sprawia, że ​​zapobieganie zakażeniom jest nieskuteczne.

Rozpoznanie chorób wywołanych przez Staphylococcus aureus opiera się na wynikach badania mikrobiologicznego kału, wydzieliny z nosa i gardła, zawartości zatok i innych biomateriałów. Normalnie Staphylococcus aureus nie powinien być oznaczany. Leczenie zakażenia jest etiotropowe, przeciwbakteryjne. Pacjentom przepisuje się antybiotyki o szerokim spektrum działania z grupy tetracyklin, fluorochinolonów, penicylin, makrolidów. W identyfikacji Staphylococcus aureus konieczne jest podjęcie maksymalnych wysiłków, aby go wyeliminować i uniknąć rozwoju zagrażających życiu powikłań.

Etiologia

Staphylococcus aureus - główny przedstawiciel rodzaju Staphylococcus z rodziny Micrococcaceae.

Staphylococcus aureus pod mikroskopem

Morfologia. Staphylococcus aureus jest bakterią kulistą, która nie ma wici i jest zdolna do tworzenia mikrokapsułek, które chronią ją przed uszkodzeniem i wysuszeniem.

  • Właściwości Tinctorial. Gronkowce barwione są metodą Grama Blue. Za jednym zamachem są one ułożone chaotycznie, w gronach lub w postaci kiści winogron.
  • Właściwości kulturowe. Bakterie rosną na pożywkach zawierających sól, żółtko jaja, mleko, krew. Zwykle laboratoria mikrobiologiczne używają mediów do wyboru - JSA, MZHA i agar z krwią. Kolonie Staphylococcus aureus mają żółty lub kremowy odcień ze względu na pigment karotenoidowy i tęczową aureolę wokół peryferii.
  • Właściwości biochemiczne. Staphylococcus aureus fałduje cytrynianowe osocze królika, ma aktywność lecitovitellase, rozszczepia tlenowy mannitol.
  • Właściwości fizjologiczne. Bakterie są odporne na zamarzanie, ogrzewanie, światło słoneczne i niektóre chemikalia. Optymalna temperatura dla aktywności życiowej gronkowca wynosi 30-37 ° C. Mikrob zachowuje zdolność reprodukcyjną w temperaturze 4-43 ° C Bakterie pozostają żywe iw cięższych warunkach. Charakterystyczną cechą Staphylococcus aureus jest zdolność do przetrwania w roztworze soli. Mikrob szybko dostosowuje się do działania antybiotyków i środków antyseptycznych. W ciele zdrowej osoby hodowla gronkowca jest hamowana przez komórki układu odpornościowego, lakto i bifidobakterie.
  • Patogenne właściwości bakterii: adhezja - przywiązanie do komórek mikroorganizmu, kolonizacja - reprodukcja na tych komórkach, inwazyjność - przenikanie do komórek i produkcja toksyn.
  • Czynniki patogeniczności Staphylococcus aureus obejmują:

    1. Fibrynolizyna wspomaga przenikanie drobnoustrojów do krwi i rozwój posocznicy.
    2. Hemolizyny hamują odporność komórkową i pomagają przetrwać gronkowcowi w ogniskach zapalnych. Z powodu tych czynników zakażenie może uzyskać uogólnioną postać.
    3. Exfoliatin uszkadza komórki skóry. Wpływa na naskórek, powodując pojawienie się pęcherzyków, takich jak oparzenia.
    4. Leukocytina niszczy leukocyty - białe krwinki.
    5. Enterotoksyna jest substancją toksyczną wytwarzaną przez gronkowce i powodującą zatrucie pokarmowe u ludzi. Powoduje wymioty, ból brzucha, biegunkę. Ta trucizna gromadzi się w żywności i nie jest niszczona przez obróbkę cieplną.
    6. Koagulaza - enzym koagulujący krew. Plasmocoagulase, wytwarzana przez Staphylococcus aureus, jest dwojakiego rodzaju: związana ze ścianą komórkową i wolna. Pierwszy chroni drobnoustrój przed fagocytami, otaczając go barierą skoagulowanej krwi, a drugi tworzy koagulazotrombinę, która powoduje zakrzepicę.
    7. Białko A, wyizolowane z powierzchni ściany komórkowej Staphylococcus aureus, wiąże się dobrze z immunoglobulinami klasy G.
    8. Penicylinaza chroni drobnoustrój przed większością antybiotyków penicylinowych.
    9. Lidaza topi skórę i gruczoły potowe, pozwalając bakteriom wnikać głęboko w ciało.
    10. Endotoksyna wytwarzana przez drobnoustrój prowadzi do rozwoju zespołu upojenia.

    Odporność drobnoustrojów na leki przeciwbakteryjne stanowi problem współczesnej medycyny. Niektóre szczepy Staphylococcus aureus nabierają odporności na niektóre antybiotyki - cefalosporyny i penicyliny. Nazywa się je odporne na metycylinę (MRSA). Oporność na antybiotyki jest spowodowana mutacją szczepów, które wystąpiły pod presją doboru naturalnego i obecności penicylinazy w Staphylococcus aureus, enzymie, który rozszczepia cząsteczkę penicyliny. Gronkowce oporne na metycylinę są bardzo ważne epidemiologicznie.

    Epidemiologia

    Staphylococcus aureus jest naturalnym mieszkańcem skóry i błon śluzowych prawie wszystkich ludzi. Obecnie około 50% mieszkańców naszej planety jest nosicielami bakterii. Ten oportunistyczny mikroorganizm kolonizuje krtań, pachy, pachwinę, pochwę, krocze, przewód pokarmowy, skórę głowy. Dla większości ludzi Staphylococcus aureus stale lub sporadycznie żyje w nosie. W 100% żyje i mnoży się na skórze. Osoby z aktywnie funkcjonującym układem odpornościowym są dobrze chronione przed zakażeniem gronkowcem. Proces rozmnażania Staphylococcus aureus i nabywanie właściwości patogennych jest hamowany przez normalną mikroflorę mikroorganizmu. Poprzez zmniejszenie ogólnej odporności i osłabienie sił ochronnych drobnoustrój powoduje różne choroby.

    Patogenne szczepy Staphylococcus aureus mogą przedostać się do organizmu z zewnątrz, gdy odporność jest osłabiona iw kontakcie z bakteriobójcą.

    Czynniki przyczyniające się do zmniejszenia odporności i zakażenia Staphylococcus aureus:

    • Długotrwałe stosowanie antybiotyków i hormonów;
    • Stresujący efekt;
    • Brak witamin i minerałów w organizmie;
    • Dysbioza jelitowa;
    • Infekcja wirusowa;
    • Nieprzestrzeganie higieny osobistej;
    • Zaburzenia metaboliczne;
    • Zaawansowany wiek;
    • Wcześniactwo

    Przy normalnej odporności i braku czynników prowokujących bakterie nie szkodzą ludziom.

    Staphylococcus aureus jest czynnikiem wywołującym zakażenie szpitalne. Jest to szczególnie niebezpieczne dla noworodków. W szpitalu położniczym i innych oddziałach szpitala wysokie stężenie tego drobnoustroju w środowisku wiąże się z naruszeniem zasad aseptyki i sterylizacji instrumentów, a także z nosicielem gronkowca wśród personelu medycznego. Około 30% hospitalizowanych pacjentów staje się nosicielami szpitalnych szczepów S. aureus. Zakażenie rozwija się w wyniku inwazyjnych procedur diagnostycznych lub terapeutycznych, długotrwałego stosowania antybiotyków i pozanerkowego oczyszczania krwi. Około 35% pracowników służby zdrowia to przewlekli nosiciele Staphylococcus aureus.

    Zakażenie Staphylococcus aureus jest również możliwe w salonach tatuażu i piercingu, gdzie pracownicy nie przestrzegają norm higienicznych i sanitarnych.

    Źródłem i rezerwuarem infekcji są chorzy, nosiciele i zapłodnione jedzenie.

    Metody rozprzestrzeniania gronkowców:

    1. Kontakt - przy kontakcie rany z powierzchnią patogenną: brud, kurz, a także przy pocałunku, uścisku, uścisku dłoni, dotyku.
    2. Artystyczny - przy użyciu niesterylnych narzędzi medycznych podczas diagnostycznych procedur inwazyjnych.
    3. Aerogen - podczas mówienia, kichania, kaszlu.
    4. Żywność - podczas jedzenia zakażonego jedzenia.
    5. Pionowo - podczas porodu od matki do dziecka.

    Nasilenie chorób wywołanych przez Staphylococcus aureus zależy od rodzaju bakterii, zaatakowanego narządu, masywności zakażenia i stanu ludzkiego układu odpornościowego.

    Symptomatologia

    Bakterie, pokonując „ochronę” organizmu, stają się patogenne i powodują rozwój procesu patologicznego w tej części ciała, w której ich stężenie jest maksymalne. Zdolność Staphylococcus aureus do infekowania różnych narządów i tkanek ludzkiego ciała nazywana jest tropizmem wielonarządowym. Mikrob z pierwotnego ogniska z krwiobiegiem rozprzestrzenia się po całym ciele, dostając się do organów wewnętrznych i oddziałując na nie.

    Typowymi objawami zakażenia gronkowcem są objawy zespołu zatrucia:

    • Gorączka,
    • Dreszcze,
    • Źle
    • Słabość, letarg, słabość,
    • Zmniejszony apetyt, nudności,
    • Głowica
    • Redukcja ciśnienia
    • Zaburzenia snu

    Ropne zapalenie jest głównym objawem aktywności gronkowca złocistego na skórze i narządach wewnętrznych. Zakażenie gronkowcem może wystąpić w postaci ogólnej lub lokalnej. Pierwsza grupa obejmuje sepsę, septicopyemia i septicosemię, a druga to choroby skóry, błon śluzowych, narządów wewnętrznych, kości i stawów oraz ośrodkowego układu nerwowego. Uogólnienie tego procesu jest spowodowane rozprzestrzenianiem się mikrobów wzdłuż łożyska naczyniowego do narządów - wątroby, płuc, kości, nerek, z tworzeniem ognisk zakażenia. Chorobom towarzyszy zatrucie, ból, zaburzenia czynności narządów. Zatrucie pokarmowe endotoksyną gronkowcową wyróżnia się na osobną grupę.

    1. Uszkodzenie skóry i błonnika przebiega zgodnie z rodzajem furunculosis, ropne zapalenie skóry, panaritium, ropowica, wyprysk, epidemia pęcherzycy, liszajec, pęcherzykowatość, złuszczające zapalenie skóry.
    2. Wraz z porażką oczu rozwija się przewlekłe zapalenie spojówek, które objawia się nietolerancją na jasne światło, łzawienie, obrzęk powiek i wypływ ropy z oczu.

    zdjęcie: ropne zapalenie oczu, skóry

    Diagnostyka

    Diagnostyka chorób wywołanych przez Staphylococcus aureus, polega na przeprowadzeniu badań laboratoryjnych - mikrobiologicznych, serologicznych i klinicznych.

    • Badanie bakteriologiczne biomateriału - kultura na pożywkach z późniejszą identyfikacją izolowanego patogenu i określenie jego wrażliwości na antybiotyki. Materiałem do badania jest: wydzielina z błony śluzowej nosa, gardła, pochwy, spojówki, kału, wymiotów, płukania żołądka, rany wydzieliny lub nekrotycznych skorup, plwociny, moczu, żółci, alkoholu i krwi. Siew odbywa się na obieralnych dla S. aureus środowiska - agar krwi, JSA, OJA. Filiżanki inkubuje się w termostacie przez 48 godzin, a następnie opisują naturę hodowanych kolonii. Mają charakterystyczny kremowy lub żółty kolor i wokół tęczówki. Wykonuje się mikroskopię rozmazów barwionych metodą Grama. Badają właściwości morfologiczne i poboczne, stawiają dodatkowe testy. Dodatni wynik testu koagulazy in vitro jest jednym ze znaków potwierdzających przynależność patogenu do gatunku S. aureus. Drobnoustroje fermentują tlenowy mannitol. Jednocześnie kolor medium zmienia się i staje się żółty zamiast zielonego. W celu określenia masowości zanieczyszczenia przeprowadza się analizę ilościową. Biomateriał wysiewa się na JSA, zlicza liczbę charakterystycznych kolonii i określa wartość jednostek tworzących kolonie. Zwykle u zdrowej osoby ilość Staphylococcus aureus nie powinna przekraczać 10 3 stopni. Jeśli wskaźniki przekraczają 10 6 stopni, oznacza to wysoką intensywność infekcji.
    • Serologiczne metody badawcze stosuje się w przypadkach, w których nie można przeprowadzić testów bakteriologicznych. Są one przeznaczone do identyfikacji gatunku i szczepu patogenu i polegają na wykrywaniu w osoczu krwi antygenów właściwych dla gronkowca złocistego. Zazwyczaj wykonuje się test aglutynacji lateksowej, test immunoenzymatyczny i test pasywnej hemaglutynacji.
    • Ogólna kliniczna analiza krwi - leukocytoza, neutrofilia, podwyższony ESR.
    • Analiza moczu - białkomocz, leukocyturia, bakteriuria.
    • Fagotypowanie izolowanych gronkowców - określenie wrażliwości drobnoustroju na fagi wirusów w celu odpowiedniego leczenia.
    • Diagnostyka PCR - oznaczanie czynnika chorobotwórczego przez DNA.

    Leczenie

    Staphylococcus aureus jest leczony przez specjalistów o innym profilu - chirurgów, dermatologów, laryngologów, okulistów, terapeutów, pediatrów i infekologów.

    Pacjenci otrzymują etiotropową terapię przeciwbakteryjną.

    1. Jeśli CFU przekracza 10 3 stopni, uważa się, że bakterie z nosogardzieli aktywnie wchodzą do środowiska. Takim nosicielom bakterii pokazano sanacyjne ogniska infekcji.
    2. Przy niższej wartości CFU i braku wyraźnej kliniki nie należy przyjmować antybiotyków.
    3. Jeśli CFU przekracza 10 4 stopni, przeprowadza się standardowe leczenie antybiotykami.
    4. Liczba drobnoustrojów wynosi 10 5 stopni i 10 6 stopni - wskaźnik masywnej infekcji gronkowcem, której towarzyszy wyraźna klinika i wymaga obowiązkowego leczenia przeciwbakteryjnego.

    Leki przeciwbakteryjne przepisywane na podstawie testów wrażliwości patogenu. Zazwyczaj stosuje półsyntetyczne penicyliny „Amoksiklav”, „amoksycyliny” makrolid „erytromycyny”, „azytromycynę”, „klarytromycyna” fluorochinolony „Ciprofloxacin”, „ofloksacyna” cefalosporyny „ceftriakson”, „cefotaksym” i „Wankomycyna”.

    W ciężkich przypadkach, gdy leczenie przeciwbakteryjne jest nieskuteczne, stosuje się alternatywne i bezpieczne środki - bakteriofag antystaphylococcus, osocze antystafilokokowe i immunoglobulinę.

    Miejscowe leczenie chorób skóry wywołanych przez Staphylococcus aureus: leczenie ran za pomocą roztworów antyseptycznych, stosowanie maści przeciwbakteryjnych. Ropnie i ropowica otwierają się chirurgicznie, aby odsączyć ropę.

    Zatrucie pokarmowe gronkowcowe traktuje się anatoksyna antystaphylococcus. Pacjenci są myci w żołądku, przeprowadzają leczenie detoksykacyjne infuzją - wstrzykiwani są roztworem soli.

    Wszystkim pacjentom podano leczenie objawowe, w którym wybór leków zależy od lokalizacji zmiany i objawów klinicznych. Leczenie immunomodulujące przyspiesza proces gojenia. Pacjenci przepisywali „Polyoxidonium”, „Licopid”, „Bronhomunal”. Leki przeciwhistaminowe są stosowane w celu łagodzenia obrzęków z błon śluzowych i eliminowania innych reakcji podrażnienia - Suprastin, Diazolin, Tavegil.

    Środki ludowe stosowane w leczeniu patologii wywołanych przez Staphylococcus aureus: ziołowe immunomodulatory - wyciąg z Eleutherococcus, Schizandra, żeń-szenia; immunostymulanty - echinacea, róża dla psów, ziele dziurawca, głóg. Z tych roślin przygotowuje się napary i wywary do podawania doustnego.

    W przypadku braku terminowego i odpowiedniego leczenia zakażenia S. aureus rozwijają się poważne powikłania:

    • Sepsa,
    • Zapalenie opon mózgowych
    • Zapalenie wsierdzia,
    • Zakaźny wstrząs toksyczny,
    • Coma,
    • Śmiertelne.

    Rokowanie choroby jest niejednoznaczne. To zależy od ciężkości patologii. Łagodne formy z udziałem skóry i błon śluzowych w procesie patologicznym są całkowicie wyleczone bez negatywnych konsekwencji. Sepsa, uszkodzenie mózgu i inne poważne komplikacje często kończą się śmiercią.

    Wideo: jak łatwiej jest zabić Staphylococcus aureus? - Doktorze Komarovsky

    Zapobieganie

    Środki mające na celu uniknięcie rozwoju zakażenia gronkowcami:

    1. Wzmacnianie odporności - twardnienie, sport, właściwe odżywianie, dobry sen, chodzenie na świeżym powietrzu,
    2. Terminowe leczenie chorób zakaźnych i warunków sanitarnych ognisk infekcji - próchnica, zapalenie migdałków, zapalenie cewki moczowej,
    3. Przestrzeganie zasad higieny - częste mycie rąk, czyszczenie na mokro w pokoju, gotowanie wysokiej jakości,
    4. Ograniczone wizyty w miejscach publicznych na szczycie chorób układu oddechowego.

    Środki zapobiegawcze w skali krajowej polegają na stałym monitorowaniu reżimu sanitarnego i epidemiologicznego w szpitalach, rutynowych badaniach pracowników służby zdrowia szpitali położniczych i oddziałów chirurgicznych, terminowej identyfikacji nosicieli gronkowca złocistego, szczepieniu osób narażonych na anatoksynę lub immunoglobulinę.

    Choroby wywołane przez Staphylococcus aureus, bez odpowiedniego leczenia, postępują szybko. Proces zapalny w tym samym czasie łatwo przechodzi z głównego ogniska na sąsiednie organy i tkanki. W osłabionym ciele może dojść do zakażenia dowolnego narządu. Samoleczenie i niechęć do poszukiwania pomocy lekarskiej zazwyczaj kończy się powikłaniami, a nawet śmiercią pacjentów.