Główny / Zapobieganie

Struktura skrzydła

Skrzydła spoczywają na obręczy piersiowej, która składa się z łopatek, koracoidów, splecionego obojczyka, kości ramiennej i kości skrzydłowych (rysunek 1.8.1). Główne ścięgna kontrolujące ruch skrzydeł są połączone z potężnymi mięśniami piersiowymi przymocowanymi do stępki i obojczyka.

System ten służy do złagodzenia skrzydeł i znajduje się poniżej środka ciężkości, zwiększając stabilność ptaka. Bezpośrednio pod skórą znajdują się potężne mięśnie, które obniżają skrzydła, wypychając ptaka do przodu. Pomiędzy nimi a mostkiem znajdują się mięśnie łokciowe, które podnoszą skrzydła, wykorzystując ścięgna przechodzące przez dziury blokowe w każdym ramieniu, zwane kanałami triassilnyh. Ponieważ łatwiej jest podnieść skrzydła, niż obniżyć, mięśnie łokciowe są tylko 5-10% wielkości mięśni piersiowych.

Mięśnie piersiowe składają się z czerwonych i białych włókien mięśniowych. Jest to omówione bardziej szczegółowo w 5.15. Mięśnie piersiowe mają prawie dwa razy więcej mitochondriów niż suprapaskularna i około 1,5 razy większa aktywność oksydacyjna. Moje dane dotyczące jastrzębia wróbla, derbnika, pustułki, pięciu sokołów nowozelandzkich, dwóch typowych myszołów, czerwonych latawców, sokoła Saker, Harrisa i sępa białogłowego pokazują, że mięśnie piersiowe stanowią 11,3 - 17,6% całkowitej masy ciała, a mięśnie nad ramieniem - 0,9-1,5 % Sęp płowy ma stosunkowo najsilniejsze mięśnie piersiowe, które odzwierciedlają skalę tak dużego ptaka (9,25 kg), ale jednocześnie ma najmniejsze mięśnie nadskórne (patrz 1.16).

Jastrzębie mają nie tylko czerwone włókna, które służą do normalnego lotu, ale także białe włókna, które służą do sprintu. To pozwala im zdjąć z rąk siłę strzelistego bażanta. Podczas przyspieszania i podczas wynurzania jastrzębie rozwijają siłę trakcyjną zarówno podczas trzepotania, jak i opuszczania skrzydła (patrz 1.16). Ramiona rozwijają się, zapewniając zwrotne uderzenie za pomocą karbowanych głównych kół zamachowych, które przy zasilaniu prostują się podczas skoku. Mięśnie łopatki, które podnoszą skrzydła, mają stosunkowo wysoką zawartość białych włókien i są wyraźnie bledsze. Dają trochę siły zamiataniom podczas sprintu.

Skurczowe mięśnie piersiowe ściągają górną część skrzydła lub kości ramiennej (rysunek 1.8.2). Jest wypełniona powietrzem i komunikuje się z systemem poduszek powietrznych. W swoim stanie jest wzmocniona przez małe struktury krzyżowe. Do kości ramiennej przyczepione są tylko małe, trzeciorzędowe pióra. Kości promieniowe i łokciowe odchodzą od kości ramiennej, do której przymocowane są drobne ramiona muchowe, każde pióro jest przymocowane dwoma ligameitami do małych węzłów kostnych na kości łokciowej. Wtórne koło zamachowe zapewnia podnoszenie, ich liczba waha się od dziesięciu w jastrzębiach do trzynastu we wspólnym myszołowiu i dwudziestu pięciu w orle błotnym. Pomiędzy czwartym a piątym piórem znajduje się dodatkowe pióro lub przykrycie, które wygląda jak drobny odpad. Długi i cienki promień znajduje się wzdłuż zewnętrznej krawędzi skrzydła, działa jak klamra mocująca. W przypadku silnego zderzenia z przeszkodą promień pęka wśród pierwszych.

Pomiędzy kościami kości ramiennej i promieniowej (rysunek 1.8.2) znajduje się duży kawałek skóry zwany propatagium, który nadaje aerodynamicznie „gładką” krawędź profilu skrzydła. Jest trzymany przez dwa elastyczne ścięgna, które przechodzą do małych mięśni na ramieniu. Jeśli się osłabią, to kiedy skrzydła zostaną obniżone, propatagium nie może się całkowicie zapaść i pozostanie widoczny fałd. W niektórych liniach sokołów wędrownych jest to powszechne zjawisko. Nie ma to zauważalnego wpływu na lot ptaka, jednak ptaki z taką wadą nie powinny być wykorzystywane do hodowli. Jeśli w wyniku wypadku elastyczne ścięgna są całkowicie rozdarte, należy je bardzo ostrożnie zszyć, jeśli jest to konieczne, aby ptak w pełni odzyskał zdolność do latania i odpowiedni profil aerodynamiczny skrzydła.

Kości promieniowe i kości łokciowej są połączone z nadgarstkiem lub stawem nadgarstkowym, który podobnie jak nasz nadgarstek ma złożoną strukturę i ruch. Siniaki lub uszkodzenia stawów mogą powodować obrzęk torebki stawowej, znany jako „pęcherz” - stan zapalny worka przypominający urazowe zapalenie nadkłykcia lub przedwczesne zapalenie kaletki. Podobnie jak większość problemów ze stawami, leczy się je odpoczynkiem i ciepłem. Może jednak pojawić się ponownie pod wpływem napięcia i utrzymywać się stale, w tym przypadku polujący ptak powinien być chroniony przed lotem wymagającym wysiłku.

Dwie struktury odchodzą od stawu nadgarstkowego: skrzydło dodatkowe i manus lub ręka. Skrzydło akcesoriów jest podstawą kciuka i nosi trzy małe twarde pióra, zwane skrzydłem. Gdy prędkość powietrza przechodzącego przez skrzydło spada poniżej pewnej wartości, dodatkowe skrzydło prostuje się i działa jako strona Handleya, wyrównując przepływ powietrza i tłumiąc turbulencje, co pozwala ptakowi latać wolniej, bez przeciągnięcia. Widać to wyraźnie, gdy ptak ląduje lub zwalnia.

Ręka składa się z splecionych prymitywnych palców, do których przymocowanych jest dziesięć podstawowych kół zamachowych. Główne koła zamachowe są odpowiedzialne za siłę ciągnącą. Po złożeniu chowają się pod drugorzędnymi kołami zamachowymi. Sposób, w jaki działają, jest skomplikowany, jak praca skrzydła jako całości. Powinno być sceptyczne wobec stwierdzeń niektórych rehabilitantów, że ptak leci normalnie tylko dlatego, że może latać kilkaset metrów. Jastrząb lub duży sokoł po odzyskaniu może być zdolny do normalnego lotu z zewnątrz, ale może nie mieć wystarczającej siły, szybkości i wytrzymałości na udany atak. Wiele gatunków ptaków, które używają skrzydeł głównie do ruchu, będzie w stanie przetrwać ciężkie uszkodzenia skrzydła, ale aktywne drapieżniki nie.

Data dodania: 2015-02-28; Wyświetleń: 1947; ZAMÓWIENIE PISANIE PRACY

Skrzydła ptaka

Ze względu na zdolność do latania wszystko w ciele ptaka uległo zmianom. Ciało stało się opływowe, mięśnie i kości zostały zmodyfikowane tak, że siła, którą rozwinęły, wzrosła, a masa ciała zmniejszyła się. Ze względu na wysokie zapotrzebowanie na energię rozwinęły się niezwykle wydajne płuca i układ krążenia. Pokarm ptaków jest bogaty w kalorie, układ trawienny zapewnia jego szybkie trawienie. Tylko ptaki mają pióra, które odgrywają ważną rolę w locie i regulacji temperatury ciała.

Ptaki latają, dosłownie machając rękami. Skrzydło jest podobne do ludzkiego ramienia, a jego części odpowiadają ramieniu, łokciu, nadgarstkowi i ręce. Jednak w przeciwieństwie do ramienia skrzydło porusza się swobodnie tylko w stawie barkowym. Mięśnie skrzydła zapewniają jego składanie i kontrolują pozycję poszczególnych piór. Mięśnie te są małe, a ich udział w oporze powietrza podczas lotu jest niewielki. Moc latania jest tworzona przez masywne mięśnie przymocowane do mostka i połączonych ścięgien do kości skrzydła. Gdy mięśnie piersiowe kurczą się, ciągną ścięgna, które z kolei napędzają skrzydła. Jedna grupa mięśni piersiowych zapewnia huśtawkę, mniejsza grupa - do góry.

Struktura skrzydeł ptaków

Skrzydło pokryte jest skórą i piórami. Małe pióra okrywające przylegają do ciała i służą jako ochrona skóry. Duże pióra skrzydeł tworzą przyczepność i siłę nośną.

U ptaków wiele kości jest pustych, wzmocnionych wewnętrznymi przegrodami, przekładkami. Masywne mięśnie piersiowe opuszczają skrzydło; mniejsze go podnoszą. Wzdłuż zewnętrznej krawędzi skrzydła znajdują się pióra lotu pierwszego rzędu, które uczestniczą w tworzeniu ciągu i kontroli lotu. Unieś pióra muchy drugiego rzędu.

Chociaż w zasadzie wszystkie skrzydła są ułożone w ten sam sposób, ich cechy są związane ze stylem życia ptaka. Ptaki lądowe, takie jak bażant i przepiórka, mają krótkie i zaokrąglone skrzydła, co pozwala im zdjąć się niemal pionowo i szybko ukryć. W jaskółkach, jerzykach i innych „lekkomyślnych” otwartych przestrzeniach skrzydła są wąskie, w kształcie półksiężyca. Duże, niebędące morzem szybujące ptaki, takie jak kondory i orły, mają długie i szerokie skrzydła.

Kondory są zdolne do gwałtownego lotu. Ich skrzydła, długie i szerokie ze szczelinami, pozwalają kontrolować ruch w strumieniu powietrza.

Jerzyki - najbardziej latające ptaki. Ich legendarna prędkość wynika częściowo z długich, spiczastych skrzydeł.

Dla bażantów charakteryzujących się krótkimi, zaokrąglonymi skrzydłami, pozwalającymi na zdjęcie niemal pionowo.

Strona

W ciele każdego smoka żywe nitki przepływają przez żyły jak krew, ale te nici przepływają przez ich żyły.
Anatomia smoka; struktura skrzydła.

Lot smoków to zjawisko natury. Nawet naukowcy z Drakii nie potrafią wyjaśnić tego zjawiska do końca. Dorosły smok, osiągający długość od czterech do pięciu metrów, trzy wysokości i rozpiętość skrzydeł do dwunastu metrów, waży około dwóch ton.
Natura odkryła niesamowite wyjście: mięśnie, które ustawiają skrzydła w ruchu, generują elektryczność podczas pracy (napięcie mięśni intensywnie latającego smoka może osiągnąć 2500V), które jest absorbowane przez wysoce wyspecjalizowane organy rozmieszczone w całym ciele, które otrzymały nazwę „degraviators” od biologów. Jak dokładnie działają te organy, badanie ich struktury umożliwiło zbudowanie urządzeń i silników przeciw grawitacyjnych, ale jak dotąd nie ma teorii wyjaśniającej, w jaki sposób struktura biologiczna może wpływać na grawitację. Trwają intensywne prace w tym kierunku.
Pomimo dużej masy smok jest w stanie zaplanować lot bez degravatorów. Membrana skrzydełkowa, złożona z wielu warstw, pokryta łuskami ścięgien, jest wystarczająco mocna, aby utrzymać ciała ważące do ośmiu ton w powietrzu (!). Jednak bez pochłaniaczy grawitacji wysiłek mięśniowy smoka nie wystarczyłby do zejścia z ziemi.
Poniżej przedstawiono strukturę smoczego skrzydła.
Smocze skrzydła to średnie kończyny wyrastające ze stawu barkowego. Sam staw, jak widać na schemacie, to mocna kość o szerokim profilu, bezpośrednio przymocowana do kręgosłupa za pomocą mobilnego silikonu - więzadła chrząstki. Rozpiętość skrzydeł dorosłego niebieskiego smoka może osiągnąć piętnaście metrów (chociaż istnieją dowody na siedemnaście metrów), ale częstotliwość uderzeń podczas intensywnego wznoszenia sięga od dwóch do trzech na sekundę. Jest to zupełnie nietypowe dla tak dużych stworzeń jak smoki, co jednak nie przeszkadza im w rozwijaniu prędkości lotu do pięciuset do sześciuset kilometrów na godzinę.
Ważną rolę odgrywa tu wyjątkowa wytrzymałość membrany skrzydła na pęknięcie. Kompozytowe tkaniny polimerowo-bioceramiczne typu Kevlar zostały uznane za podstawę do projektowania zmodyfikowanych smoków, co pozwoliło genetykom podjąć decyzję o bezprecedensowym ryzyku w bioinżynierii: błona skrzydeł u smoków nie utrzymuje temperatury ciała. Bardzo niewiele naczyń krwionośnych koncentruje się wzdłuż szkieletu skrzydła, a sama membrana nie ma naczyń włosowatych i osmotycznych.
Taka dziwna na pierwszy rzut oka decyzja jest łatwa do wyjaśnienia, jeśli przypomnimy sobie obszar skrzydeł. Osiąga 40m2 u dorosłego smoka, a jeśli membrana zostanie podgrzana, większość zasobów ciała przejdzie do bezużytecznego ogrzewania powietrza. Dlatego, po lekkim poświęceniu bezpieczeństwa (odcięcie membrany poza strefą naczyń krwionośnych i włókien nerwowych dla smoka jest po prostu niezauważalne), genetyka Drachiana zdołała osiągnąć niespotykaną wydajność żywieniową: smoki zużywają do 70% energii z utleniania powstałej żywności. Jest to również związane z umiarem ilości jedzenia potrzebnego dorosłej osobie. (Dzieci smoków w młodym wieku karmią się bardzo intensywnie, gromadząc zasoby dla rozwoju organizmu).
Pomimo ogromnej siły i elastyczności złożonych kości smoków, złamania skrzydeł są częstym zjawiskiem. Ewolucja, a następnie genetyka Drakii, zareagowała odpowiednio. Regeneracja membrany i szkieletu skrzydeł jest bardzo rozwinięta iw praktyce smok jest w stanie wyhodować nowe skrzydło (aby zastąpić utracone) w ciągu zaledwie sześciu miesięcy.
Odcinki mózgu sterujące ruchem skrzydeł są całkowicie podobne do sekcji odpowiedzialnych za ramiona, ale niezależne od nich. Z tego powodu smoki często używają urządzeń przeznaczonych do jednoczesnego kontrolowania obu rąk i złożonych skrzydeł, co sprawia, że ​​ich użycie jest prawie niemożliwe dla organizmów posiadających tylko dwie ręce.
Anatomia smoka; struktura skali

Łuski (a także pazury i rogi) smoka składają się z gęsto położonych komórek keratynowych, włóknistego białka. W nowonarodzonych smokach łuski są miękkie jak papier lub tkanina i stopniowo twardnieją, gdy smok rośnie. Stopniowo żelazo z krwi ofiar lub roślin jest wchłaniane przez przepływ krwi smoka i mieszane z keratyną. W rezultacie powstają łuski stalowe. Proces wyleczenia łusek trwa rok po wykluciu się szczenięcia z jaja. Kolor łusek jest określony przez geny smoczych rodziców. Zazwyczaj smoki są połączone ze smokami tego samego koloru, powiedzmy, czerwonego i czerwonego. Ale jeśli doszło do krycia pomiędzy złotym i zielonym smokiem, wynikiem może być brązowy kolor cielęcia. Smocze łuski nigdy nie są tego samego koloru. Jeśli smok jest niebieski, jego łuski będą świecić wszystkimi odcieniami niebieskiego - od najjaśniejszego do niebieskawo-czarnego. Tył jest zwykle malowany w ciemnych kolorach, podbrzusze i wewnętrzna strona skrzydeł są lżejsze. W zdrowym smoku łuski błyszczą i świecą, a jeśli zachoruje, natychmiast staje się nudny i wyblakły. Smok, w zależności od koloru, tkwi w jednej lub innych cechach charakteru. Dorosłe smoki niektórych ras mogą zmienić kolor swoich łusek, takich jak kameleon. Chromatofor pigmentowy zawarty w komórkach skali pozwala im to zrobić. Zmiana koloru jest z reguły reakcją organizmu na silne emocje - gniew, radość itp. Jeśli smok jest zły, może zmienić swój pierwotny kolor na jaśniejszy, bardziej dziki kolor, taki jak czerwony, aby wyglądał bardziej groźnie. Podczas rytuałów krycia smoki zmieniają kolory opalizujące, aby przyciągnąć inne smoki. Niektóre smoki mogą dowolnie zmieniać kolor, tj. z woli jest to spowodowane ich zdolnościami intelektualnymi. Smok, na przykład, może wybrać kolor, który dokładnie pasuje do otaczającego tła, aby stać się prawie niezauważalnym (co, jak widzisz, jest ważne dla stworzenia tego rozmiaru). W rezultacie możesz łatwo przejść obok smoka o długości 65 stóp, przebranego za kolor piasku i stać się jak duży stos piasku. Główną funkcją wagi jest ochrona miękkiej skóry smoka. Dorosły smok może z łatwością wytrzymać cios miecza rycerza, tylko lekko wzdrygając się w tym samym czasie. Dorosłe smocze łuski są formowane przez łuski o długości 7–9 cali i szerokości 4–6 cali w kształcie kropli. Płaskie łuski zachodzą na siebie jak płytki i równomiernie pokrywają całe ciało smoka. W obszarze klatki piersiowej łuski są największe - często osiągają szerokość stopy, a jednocześnie tworzą trzy płaszczyzny - płaszczyzny lotu. Tworzą się inaczej niż główne łuski w całym ciele. Łuski z tych obszarów mają bardziej prostokątny kształt i mają inny kierunek - od gardła, wzdłuż brzucha i do końca ogona. Pod brodą smoczych łusek znajdują się w odwrotnej większości innych kierunków. Wystają dwanaście cali i są w stanie uderzyć osobę na śmierć. Łuski ślizgają się i ocierają o siebie w dowolnym ruchu, a jednocześnie słychać charakterystyczny szelest. Nakładające się łuski sprawiają, że smok jest prawie niezniszczalny. Co ciekawe, smok może „podnieść” swoje łuski, powiedzmy, do mycia. Wściekły smok ma również skale, które się wyróżniają, w rezultacie wydaje się o wiele więcej niż jest w rzeczywistości. Smok podnosi łuski nawet wtedy, gdy jest gorący - łuski odchudzające umożliwiają lepsze uwalnianie ciepła, a smok chłodzi się znacznie szybciej. Ulubiony zawód niektórych smoków - idź z podniesionymi łuskami w wodzie, aby przepłynął między łuskami i spadł na wrażliwą skórę.
Anatomia smoka; zewnętrzna struktura smoków

Praktycznie wszystkie smoki mają dwa skrzydła. Te skrzydła wyglądają jak skrzydła nietoperza. Każde skrzydło ma cztery pazury. Jest jeszcze inny pazur - gdzie ludzie mają łokieć.
Smoki mają herb na szyi, a na głowach róg.
Wszystkie smoki mają łuskowatą skórę, która z reguły jest znacznie silniejsza niż kolczuga i nierealistyczne jest przebijanie jej zwykłą ludzką bronią, taką jak włócznia, miecz lub strzała. Najczęściej skale wyglądają jak kropla, ale w następnych lekcjach omówimy to bardziej szczegółowo.
Tak, a na ogonie smoka jest wielki cierń. A jeśli życie jest ci drogie, strzeż się smoczego ogona!
Z anatomii smoka:

Szkielet smoka jest imponującą konstrukcją z technicznego punktu widzenia. Na pierwszy rzut oka ma wszystkie znaki tradycyjnie związane ze szkieletem ssaka lub dinozaura. Jednak po bliższym przyjrzeniu się okazuje się, że nie jest to do końca prawdą, kości smoka są puste, a przestrzeń w nich wypełniona jest licznymi kościanymi przegrodami niczym gąbka. Przegrody te zapewniają kościom dodatkową siłę, a także wysoki poziom wapnia i fosforu. Dlatego kości smoka są nie tylko trwałe, ale niezwykle lekkie.

Główne cechy zewnętrzne to długie kończyny, podobne do kończyn kota lub psa, uzbrojone w ostre zakrzywione pazury. Ogon działa jak kierownica i przeciwwaga, a zatem jest wydłużony, ale niezbyt elastyczny. Nieruchomość kręgów ogonowych zapewniają małe więzadła kostne, które łączą je z bokami, zapobiegając nadmiernemu ruchowi spowodowanemu przez wiatr. Ogon jest spłaszczony z boków, co zmniejsza opór powietrza, nie ze szkodą dla jego funkcji kierowania.
Piersiowa część szkieletu również zasługuje na szczegółową dyskusję. Podobnie jak ptaki, smoki mają rozwiniętą klatkę piersiową, z dużym kilem, który chroni powierzchnię tułowia i jest wsparciem dla ogromnych mięśni, które służą do latania. Osobliwością skrzydeł (zostaną omówione poniżej) jest to, że punkt ich przywiązania do kręgosłupa nie pokrywa się z punktem mocowania przednich kończyn, to znaczy smok ma dwie pary łopatek - jedną na skrzydła, a drugą na przednich łapach.

Czaszka smoka jest masywna i ma opływowy kształt, ogromne brwi, wspiera potężne mięśnie szczęki, które pozwalają jej ściskać szczęki siłą kilku ton, co w połączeniu z długimi i ostrymi jak brzytwa zębami jest poważną bronią. Dla drapieżnika niezbędne są liczne ostre zęby, wygięte do wewnątrz: im silniejsza jest ofiara, tym pewniej ją trzymają, zanurzając się głębiej w ciele.

Częstotliwość polowań zależy od wielkości poprzedniej ofiary i od stanu fizjologicznego drapieżnika. Wiele smoków, zachowując doskonałą formę, może obejść się bez jedzenia przez cały rok. Spędzanie dwóch i pół roku bez jedzenia w normalnej temperaturze ciała nie jest pozbawieniem smoka; w niższych temperaturach zapotrzebowanie na energię jest jeszcze niższe. Jednak osoby prowadzące bardziej mobilny tryb życia są zmuszone jeść częściej, aby zrekompensować ogromne straty energii wydatkowane na lot.

Smoki są zwierzętami wyłącznie zimnokrwistymi, chociaż wytwarzają znacznie mniej ciepła niż ptaki i ssaki. Bez piór i wełny rozpraszają ciepło. Po ochłodzeniu gady tracą aktywność, aw temperaturach poniżej 2-4 ° C stają się zdrętwiałe i szybko umierają. Aby podnieść temperaturę ciała do poziomu niezbędnego do aktywnego ruchu, smok wygrzewa się w słońcu.
Jeśli temperatura ciała wzrasta (w zależności od gatunku) powyżej 38-47 ° C, zwierzę umiera. Jednak smoki nie mają szczególnego problemu z chłodzeniem ciała, ponieważ podczas lotu jego ciało traci znaczną ilość ciepła. Oczywiście, wszystkie powyższe nie dotyczą gatunków, które przystosowały się do życia w warunkach zimowych, takich jak smoki lodowe.

Dwie duże łuski tworzą rogowate wyrostki, wznoszące się ponad oczami, których przednio-boczny układ zapewnia widzenie stereoskopowe.
Słynne, nieruchome spojrzenie smoka tłumaczy się tym, że przezroczyste powieki niektórych gatunków urosły razem. Podobnie jak inne kręgowce, tęczówka kontroluje światło źrenicy, regulując ilość światła padającego na siatkówkę. Nadmierne światło może go uszkodzić. Kształt źrenicy jest znacząco różny u różnych gatunków. U niektórych gatunków pod nimi znajdują się wrażliwe na ciepło doły, dzięki którym smok rozwinął wizję termiczną, tak zwany „szósty zmysł”. Pozwalają one z niesamowitą dokładnością nie tylko określić położenie ssaków - ofiarę ciepłokrwistą, ale także rozpoznać ich kształt. Znajdują się między oczami i nozdrzami, są to ubytki zamknięte przez cienką błonę bogatą w zakończenia nerwowe, które przetwarzają i wysyłają informacje termiczne do mózgu. Wrażliwość tego ciała jest niesamowita - może uchwycić wahania temperatury w tysięcznych części stopnia.
Za łuskami nosa, tworząc ciężki dziób, otwierają się nozdrza. Nozdrza i otwory narządu Jacobsona mają wspólną lukę. Informacje zapachowe mogą również pochodzić z języka. Ciągnąc język, smok wkłada swoje końce do dwóch specjalnych dołów na niebie, tworząc narząd Jacobsona. Od tego momentu informacje są przesyłane do mózgu. Dzięki temu smok może zauważyć ofiarę, przeciwnika lub kobietę. Język może być zarówno normalny, jak i rozwidlony, również w zależności od typu.
Ucho to niewielki obszar skóry umieszczony nad stawem szczękowym. Słyszenie zapewnia system ucha wewnętrznego i kosteczek słuchowych, które są połączone z błoną bębenkową.
Żelazo, które przechowuje substancje chemiczne używane do wydechu, opiera się na górnym niebie

Główne ciała:

(1) Mózg - mózg,
(2) i (3) Krtań i tchawica - krtań i troche,
(4) Płuca - Światło,
(5) Serce - Serce,
(6) Fundamentum - przetłumaczone z łaciny jako Fundacja (wstępnie, coś w rodzaju ogromnego naczynia krwionośnego łączącego serce i górny brzuch),
(7) Gizzard - Belly (free translation): Brzuch kolorowego smoka składa się z dwóch części: mniejszego „górnego brzucha” i „komory” brzucha. Energia żywiołów przenoszona z serca do podstawy pozostaje w górnej części brzucha, o ile nie jest potrzebna. Ta energia pomaga w trawieniu żywności lub jest używana jako broń.
Muskulatura

Szkielet:

Anatomia ptaków

Gdy ptaki nabyły zdolność latania, ich struktura uległa zauważalnym zmianom w porównaniu z tym, co było charakterystyczne dla ich przodków - gadów. Aby maksymalnie zmniejszyć masę ciała zwierzęcia, niektóre narządy stały się bardziej zwarte, podczas gdy inne zostały całkowicie utracone. Jeśli chodzi o łuski, pióra przybyły na swoje miejsce.

Te ciężkie struktury, które były niezbędne, zostały przesunięte bliżej środka ciała, aby poprawić jego równowagę. Ponadto, kontrola, szybkość i wydajność wszystkich procesów fizjologicznych znacznie wzrosła, co zapewniło siłę lotu wymaganą przez zwierzę.

Szkielet ptaka

Dla postaci szkieletu ptaka wyjątkowa sztywność i lekkość. Zwolnienie szkieletu osiągnięto dzięki temu, że zmniejszono liczbę elementów (głównie w kończynach ptaków), a także dlatego, że w niektórych kościach pojawiły się wnęki powietrzne. Sztywność była zapewniona przez narastanie wielu struktur.

Dla wygody opisu szkielet ptaków jest podzielony na szkielet kończyn, szkielet osiowy. Ten ostatni obejmuje mostek, żebra, kręgosłup i czaszkę, a drugi składa się z łukowatej obręczy ramiennej i miednicy z przymocowanymi do nich kośćmi tylnych i przednich kończyn obrotowych.

Szkielet ptaka.

Struktura czaszki ptaków

Dla czaszek ptaków są charakterystyczne oczodoły o ogromnych rozmiarach. Ich rozmiar jest tak duży, że pudełko mózgu sąsiadujące z nimi za nimi wydaje się być przyciśnięte przez oczodoły.

Bardzo silne kości wystające z przodu tworzą górną i dolną szczękę bez zębów, które odpowiadają żuchwie i żuchwie. Pod dolną krawędzią orbit i blisko nich znajdują się otwory na uszy. W przeciwieństwie do górnej części szczęki u ludzi, górna szczęka ptaka jest ruchoma dzięki temu, że ma specjalne, zawiasowe mocowanie do pudła mózgu.

Kręgosłup ptaków składa się z wielu małych kości, zwanych kręgami, które znajdują się jeden za drugim, zaczynając od podstawy czaszki do końca ogona. Kręgi szyjne są izolowane, bardzo ruchliwe i występuje co najmniej dwa razy więcej niż u większości ssaków, w tym ludzi. Z tego powodu ptaki mogą bardzo mocno zginać głowę i obracać ją niemal w dowolnym kierunku.

Kręgi piersiowe łączą się z żebrami iw większości przypadków są mocno przylegające do siebie. W obszarze miednicy kręgi są zespolone w jedną długą kość, zwaną złożonym kością krzyżową. Ptaki te charakteryzują się niezwykle sztywnym grzbietem. Pozostałe kręgi ogonowe są dość ruchliwe, z wyjątkiem kilku ostatnich, połączonych w pojedynczą kość zwaną chlewikiem. W swojej formie przypominają lemiesze pługa i są wsparciem szkieletowym dla osób z długimi piórami ogona.

Anatomiczna struktura ptaków.

Klatka dla ptaków

Serce i płuca ptaków są chronione na zewnątrz i otoczone żebrami i kręgami piersiowymi. Szybko latające ptaki mają bardzo szeroki mostek, który urósł w stępkę. Zapewnia to skuteczne mocowanie głównych mięśni latających. W większości przypadków, im bardziej ptak ma kil, tym silniejszy jest jego lot. U ptaków, które w ogóle nie latają, brakuje kilu.

Pas ramienny, który łączy skrzydła ze szkieletem kręgosłupa, jest z każdej strony utworzony przez trzy kości, które są ułożone jak trójnóg. Jedna noga tej konstrukcji (kość kruka to kruszywo) spoczywa na ptasim mostku, druga kość, czyli łopatka, leży na krawędziach zwierzęcia, a trzecia (obojczyk) łączy się z przeciwległym obojczykiem w jedną kość zwaną „widelcem”. Łopatka i kruszywo w miejscu, w którym zbiegają się, tworzą jamę stawową, w której obraca się głowa kości ramiennej.

Szkielet ptaków jest niezwykle uproszczony i tworzą go lekkie i mocne kości.

Struktura skrzydeł ptaków

Ogólnie rzecz biorąc, kości skrzydeł ptaka są takie same jak kości ludzkiej ręki. Podobnie jak u ludzi, jedyną kością kończyny górnej jest kość ramienna, która łączy się w stawie łokciowym z dwoma kośćmi (łokciem i promieniem) przedramienia. Poniżej zaczyna się pędzel, którego wiele elementów, w przeciwieństwie do ich ludzkich odpowiedników, łączy się ze sobą lub całkowicie zagubiło. W rezultacie są tylko dwie kości nadgarstka, jedna sprzączka (duża śródręcza) i cztery kości paliczków odpowiadające trzem palcom.

Skrzydło ptaka jest znacznie lżejsze niż kończyna jakiegokolwiek innego kręgowca lądowego, podobne do wielkości ptaka. I to tłumaczy nie tylko fakt, że szczotka ptaka zawiera mniej elementów. Powodem jest to, że długie kości przedramienia i ramienia ptaka są puste.

Struktura i rodzaje piór ptaków.

A w kości ramiennej znajduje się specyficzna poduszka powietrzna, która należy do układu oddechowego. Dodatkowa ulga dla skrzydła sprawia, że ​​nie ma w nim dużych mięśni. Zamiast mięśni główne ruchy skrzydeł są kontrolowane przez ścięgna wysoko rozwiniętych mięśni mostka.

Latające pióra odlatujące z ręki nazywane są pierwotnymi (dużymi) piórami skrzydłowymi, a te przymocowane do kości łokciowych przedramienia nazywane są wtórnymi (małymi) piórami piór. Ponadto zakryte są kolejne trzy pióra skrzydła, które są przymocowane do pierwszego palca, a także pióra okrywające, które gładko, podobnie jak płytki, opierają się na podstawach piór.

Jeśli chodzi o pas miednicy ptaków, po każdej stronie ciała składa się on z trzech połączonych ze sobą kości. Są to kości biodrowe, łonowe i kulszowe, a kość biodrowa jest łączona z zespołem sakralnym w swojej strukturze. Ta złożona struktura chroni nerki od zewnątrz, a jednocześnie zapewnia silne połączenie między nogami a szkieletem ramiennym. Tam, gdzie trzy kości należące do obręczy miednicy zbiegają się ze sobą, panewka jest znacząca w swojej głębokości. Głowa kości udowej obraca się w niej.

Anatomiczna struktura skrzydła ptaków.

Nogi urządzenia u ptaków

Podobnie jak u ludzi, kość udowa ptaka jest osią kończyny górnej. W stawie kolanowym do tej kości przymocowana jest kostka. Ale jeśli ludzie mają małe i duże kości piszczelowe w kości piszczelowej, to u ptaków są łączone między sobą, jak również z jedną kością stępu lub kilkoma. Razem ten element nazywa się tibiotarsus. Jeśli chodzi o kość piszczelową, widoczny jest tylko krótki cienki rudyment, który przylega do kości piszczelowej.

Urządzenie zatrzymuje się u ptaków

W stawie wewnętrznym (kostki) stopa jest przymocowana do kości piszczelowej, która składa się z jednej kości długiej, kości palców i stępu. Ten ostatni jest tworzony przez elementy stępu, które przylegają do siebie, a także przez kilka kamieni tarsus gorszych.

Anatomiczna struktura nóg ptaków.

Większość ptaków ma cztery palce, z których każdy jest przymocowany do szpulki i kończy się pazurem. Pierwszy palec ptaków skierowany do tyłu. Pozostałe palce w większości przypadków są skierowane do przodu. Niektóre gatunki mają drugi lub czwarty palec zwrócony do tyłu (jak pierwszy). Należy zauważyć, że w jerzykach pierwszy palec jest skierowany, podobnie jak inne palce, do przodu, podczas gdy w Rybołowa można go obrócić w obu kierunkach. Szpulka ptaka nie spoczywa na ziemi i chodzą tylko po palcach, nie opierając się piętą o ziemię.

Układ mięśniowy u ptaków

Nogi, skrzydła i inne części ciała ptaka są napędzane przez około 175 różnych szkieletowych, krzyżowych mięśni. Mięśnie te nazywane są również dowolnymi, ponieważ ich skurcze mogą być kontrolowane przez świadomość, a zatem mogą być dowolne. Z reguły mięśnie te są sparowane, rozmieszczone symetrycznie po prawej i lewej stronie ciała.

Podstawowe mięśnie zapewniające lot to mięsień piersiowy i mięsień nadkostny. Oba mięśnie zaczynają się na mostku. Największym mięśniem jest mięsień piersiowy. Ściąga skrzydło w dół, powodując największy ruch ptaka w powietrzu w górę i do przodu. Mięsień suprakorakoidalny unosi skrzydło w górę, w kierunku przeciwnym do mięśnia piersiowego, przygotowując go do następnego uderzenia. Muszę powiedzieć, że u indyków i domowych kurczaków te dwa mięśnie są uważane za „białe mięso”, podczas gdy pozostałe mięśnie należą do „ciemnego mięsa”.

Układ mięśniowy ptaków.

Oprócz mięśni szkieletowych ptaki mają, podobnie jak inne kręgowce, mięśnie gładkie, które leżą w warstwach w ścianach układu moczowo-płciowego, trawiennego, naczyniowego i oddechowego. Ponadto w skórze są gładkie mięśnie. Są to przyczyny ruchu piór. W oczach są gładkie mięśnie: dzięki niemu obraz skupia się na siatkówce. Takie mięśnie, w przeciwieństwie do krzyżowych, nazywane są mięśniami mimowolnymi, ponieważ działają bez kontroli wolicjonalnej.

Układ nerwowy ptaków

Centralny układ nerwowy ptaków składa się z rdzenia kręgowego i mózgu, utworzonego przez wiele neuronów komórek nerwowych.

Układ nerwowy ptaków.

Najbardziej widoczną częścią mózgu u ptaków są półkule mózgowe, które reprezentują centrum, w którym zachodzi wyższa aktywność nerwowa. Powierzchnia tych półkul nie ma zwojów ani bruzd typowych dla wielu ssaków, a jej powierzchnia jest raczej niewielka, co zbiega się ze stosunkowo słabo rozwiniętą inteligencją głównej masy ptaków. W półkulach mózgowych znajdują się ośrodki koordynujące te formy aktywności, które są związane z instynktem, w tym instynkty karmienia i śpiewania.

Szczególnie interesujący jest móżdżek ptaka, który znajduje się bezpośrednio za dużymi półkulami i jest pokryty zwojami i rowkami. Jego duży rozmiar i struktura odpowiadają złożonym zadaniom związanym z utrzymaniem równowagi w powietrzu i koordynacją wielu ruchów niezbędnych do lotu.

Układ sercowo-naczyniowy u ptaków

W odniesieniu do wielkości ciała serce ptaków jest znacznie większe niż u ssaków tej samej wielkości. Jednocześnie zauważono, że im mniejszy jest określony gatunek ptaka, tym większe będzie jego serce (oczywiście w stosunku do wielkości jego ciała). Na przykład koliber ma masę serca 2,75% masy całego ciała. Jest to konieczne, aby wszystkie ptaki latające mogły zapewnić szybkie krążenie krwi. To samo dotyczy gatunków ptaków żyjących na dużych wysokościach lub w zimnych obszarach. I podobnie jak u ssaków ptaki mają serce czterokomorowe.

Struktura układu krążenia ptaków.

Tętno zależy od wielkości serca i samego zwierzęcia, a także od stopnia stresu. Na przykład tętno spoczywającego strusia wynosi około 70 uderzeń / min, podczas gdy koliber wzrasta do 615 uderzeń / min podczas lotu. Jednocześnie nadmierne przerażenie może przerazić ptaka tak bardzo, że zwiększone ciśnienie może spowodować pęknięcie tętnic i śmierć ptaka.

Podobnie jak ssaki, ptaki są zwierzętami ciepłokrwistymi, a zakres normalnych temperatur ich ciał jest wyższy niż u ludzi i waha się od 37,7 do 43,5 stopnia. Z reguły ptasia krew zawiera więcej czerwonych krwinek niż główna masa ssaków. Z tego powodu ptasia krew może przenosić więcej tlenu na jednostkę czasu, co jest bardzo ważne dla lotu.

Układ oddechowy u ptaków

U prawie wszystkich ptaków nozdrza prowadzą do jam nosowych znajdujących się u podstawy dzioba. Istnieją jednak wyjątki: tępak, kormorany i niektóre inne gatunki ptaków nie mają nozdrzy i dlatego są zmuszone do oddychania przez usta. Powietrze uwięzione w nosie lub ustach przenika do krtani, poza którą zaczyna się tchawica.

Struktura układu oddechowego ptaków.

W przeciwieństwie do ssaków krtań ptaków nie wydaje dźwięków, będąc jedynie aparatem zastawkowym, który chroni dolne drogi oddechowe przed kontaktem z wodą i żywnością.

Bliżej płuc tchawica jest podzielona na dwa oskrzela, które wchodzą w jedno w każdym płucu. W miejscu, gdzie są rozdzielone, znajduje się dolna krtań, która służy jako ptak z aparatem głosowym. Tworzą go skostniałe powiększone kości tchawicy i oskrzeli, a także błony wewnętrzne. Do tej pary dołączone są specjalne mięśnie śpiewające. Kiedy wydychane z płuc powietrze przechodzi przez dolną krtań, powoduje wibracje błon, co wytwarza dźwięki. Te ptaki, które charakteryzują się szerokim zakresem opublikowanych tonów, mają więcej mięśni śpiewających napinających swoje błony głosowe niż te gatunki, które śpiewają szczerze źle.

Każdy oskrzela jest podzielony przy wejściu do płuc na cienkie rurki. Ściany tych rur są przesiąknięte kapilarami krwi, które otrzymują tlen z powietrza i oddają do niego dwutlenek węgla. Rurki te są wysyłane do cienkościennych poduszek powietrznych, przypominających bańki mydlane, które nie są penetrowane przez naczynia włosowate. Worki te znajdują się poza płucami - w okolicy miednicy, ramion, szyi, wokół narządów trawiennych i dolnej krtani, a nawet wnikają w duże kości skrzydeł i nóg.

Ptaki potrafią latać dzięki układowi skrzydeł i obecności poduszek powietrznych.

Kiedy ptak wdycha, powietrze przez rurki wchodzi do tych samych worków, a kiedy wydychasz je z worków, przechodzi przez rury przez płuca, gdzie następuje wymiana gazowa. Dzięki temu podwójnemu oddychaniu zwiększa się dopływ tlenu do ciała, co stwarza korzystniejsze warunki do lotu.

Ponadto poduszki powietrzne nawilżają powietrze i regulują temperaturę ciała. Wynika to z faktu, że w wyniku parowania i promieniowania otaczające tkanki mogą tracić ciepło. W rezultacie ptaki zyskują zdolność, jakby do pocenia się od wewnątrz, co jest godną rekompensatą za brak gruczołów potowych u ptaków. Ponadto poduszki powietrzne pomagają usunąć nadmiar płynu z organizmu.

Urządzenie układu pokarmowego u ptaków

Ogólnie można powiedzieć, że układ pokarmowy ptaków jest pustą rurką rozciągającą się od dzioba aż do otworu kloaka. Ta rura spełnia wiele funkcji jednocześnie, pobierając żywność, wydobywając soki z enzymów, które rozkładają żywność, absorbują substancje, a także wydobywają niegotowane resztki jedzenia. Jednak pomimo faktu, że wszystkie ptaki mają taką samą strukturę układu pokarmowego, jak również jego funkcje, w niektórych szczegółach występują różnice związane z nawykami żywieniowymi, a także z dietą określonej grupy ptaków.

Struktura układu pokarmowego ptaków.

Proces trawienia rozpoczyna się od dostania się pokarmu do ust. Większość ptaków ma gruczoły ślinowe, które wraz z nim wydzielają wilgotną karmę i zaczynają trawić pokarm. U niektórych ptaków, takich jak fryzury, gruczoły ślinowe wydzielają lepki płyn, który jest używany do budowy gniazd.

Funkcja i forma języka, a także dziób ptaka, zależą od rodzaju życia poszczególnych gatunków ptaków. Język może być używany zarówno do trzymania paszy w ustach, jak i do manipulowania nią w ustach, a także do określania smaku jedzenia i jego wyczuwania.

Kolibry i dzięcioły mają bardzo długi język, który może wystawać daleko poza dziób. Na poszczególnych dzięciołach na końcu języka znajdują się nacięcia do tyłu, dzięki czemu ptak może wyciągać na powierzchnię owady i ich larwy w korze. Ale na kolibrze język jest zwykle dzielony na końcu i zwijany w rurkę, co pomaga wysysać nektar z kwiatów.

Z pomocą języka kolibra z kwiatów pobiera się słodki nektar.

Gołębie, bażanty, cietrzewie i indyki, a także niektóre inne ptaki, część przełyku jest stale powiększana (nazywa się to wole) i jest używana do gromadzenia pokarmu. U wielu ptaków przełyk jest dość rozciągliwy i może utrzymywać znaczną ilość pokarmu przez pewien czas, zanim dostanie się do żołądka.

Brzuch ptaka dzieli się na część gruczołową i mięśniową („pępek”). Część gruczołowa wydziela, dzieli pokarm na substancje odpowiednie do późniejszego wchłaniania, sok żołądkowy. Mięśniowa część żołądka charakteryzuje się grubymi ścianami i solidnymi wewnętrznymi grzbietami, mielącymi pokarm, który otrzymuje się z żołądka gruczołowego, który pełni funkcję kompensacyjną dla tych bezzębnych zwierząt. Ściany mięśni są szczególnie gęste u tych ptaków, które żywią się nasionami i innymi pokarmami stałymi. Ponieważ część pokarmu, która dostała się do żołądka, może być niestrawiona (na przykład stałe części owadów, włosów, piór, części kości itp.), Wiele drapieżnych ptaków w „pępku” tworzy zaokrąglone groby płaskie, które od czasu do czasu pojawiają się na tarle.

Dzięki dobrze skoordynowanej pracy układu pokarmowego małe pisklęta rosną i stają się pięknymi ptakami.

Przewód pokarmowy jest kontynuowany w jelicie cienkim, które natychmiast podąża za żołądkiem. To tam odbywa się ostateczne trawienie żywności. Okrężnica u ptaków to gruba prosta rura prowadząca do kloaki. Oprócz tego kanały w układzie moczowo-płciowym są również otwierane w kloaki. W rezultacie do kloaki wchodzą zarówno masy kałowe, jak i plemniki, jaja i mocz. A wszystkie te produkty opuszczają ciało ptaka przez tę jedną dziurę.

Układ moczowo-płciowy u ptaków

Kompleks moczowo-płciowy składa się z układów wydalniczych i rozrodczych, które są bardzo ściśle powiązane. Układ wydalniczy działa nieprzerwanie, podczas gdy drugi jest aktywowany tylko w określonych porach roku.

Układ moczowo-płciowy ptaków.

Układ wydalniczy składa się z szeregu narządów, wśród których przede wszystkim konieczne jest nazwanie dwóch nerek, które wydobywają krew z krwi i tworzą mocz. Ptaki nie mają pęcherza moczowego, więc mocz przechodzi przez moczowody bezpośrednio do kloaki, gdzie większa część wody jest ponownie wchłaniana do organizmu. Biała pozostałość, która po nim pozostaje jak owsianka, razem z ciemnymi odchodami z okrężnicy, jest wyrzucana.

Układ rozrodczy u ptaków

System ten składa się z gruczołów narządów płciowych (gonad) i rur, które od nich odchodzą. Męskie gonady są reprezentowane przez parę jąder, w których tworzą się gamety (męskie komórki płciowe) - plemniki. Forma jąder jest eliptyczna lub owalna, natomiast jądra lewe są zwykle większe niż prawe. Rośliny nasienne znajdujące się w jamie ciała przy przednim końcu każdej nerki. W miarę zbliżania się sezonu godowego hormony przysadki, dzięki ich działaniu stymulującemu, zwiększają jądra kilkaset razy. Plemniki z każdego jądra wchodzą do pęcherzyka nasiennego wzdłuż cienkiego i krętego przewodu nasieniowodu. To tam gromadzą się, pozostając do kopulacji i wytrysku, który następuje w tym momencie. W tym samym czasie wchodzą do kloaki i wychodzą przez otwór.

Układ rozrodczy ptaków.

Jajniki (żeńskie gonady) tworzą jaja (żeńskie gamety). Masa ma tylko jeden (lewy) jajnik. Jajeczko w porównaniu z mikroskopijną komórką plemnikową jest ogromne. Pod względem masy jego główną częścią jest żółtko, które jest materiałem odżywczym dla zarodka, który zaczął się rozwijać po zapłodnieniu. Jajko z jajnika wchodzi do jajowodu, którego mięśnie przepychają komórkę jajową poza różne obszary gruczołowe w jajowodzie. Z ich pomocą żółtko jest otoczone białkiem, pod skorupkami muszli i składa się głównie z muszli wapniowych. Na koniec dodaje się pigmenty, aby pokolorować skorupy w określonym kolorze. Jajko potrzebuje około jednego dnia na przygotowanie jajka gotowego do złożenia.

Ptaki charakteryzują się wewnętrznym zapłodnieniem. Podczas kopulacji plemniki wchodzą do kloaki samicy, a następnie wędrują w górę przez jajowód. Gamety żeńskie i męskie (to znaczy faktyczne zapłodnienie) występują na górnym końcu jajowodu, zanim komórka jajowa zostanie pokryta białkiem, osłoniętą skorupą i muszlą.

masterok

Masterok.zhzh.rf

Chcę wiedzieć wszystko

Smok łączy elementy ciał kilku prawdziwych zwierząt, zwłaszcza gadów i ptaków. Wąż, w przeciwieństwie do smoka, nie ma skrzydeł. Jednak nie zawsze przestrzegane są ścisłe różnice terminologiczne - słowa „wąż” i „smok” są często używane jako synonimy: skrzydlaty smok w słowiańskich baśniach nazywany jest Wężem Gorynych, bezskrzydły Grek Ladon - smok, potwór, który zabił św. Jerzego, zwany jest wężem, a potem smok.

Starożytny grecki potwór Chimera, córka smoków Typhona i Echidny, połączył cechy kilku zwierząt: lwa, kozy i węża. W tym samym czasie Chimera wiedział, jak latać i oddychał ogniem.

Liczba kończyn u węży i ​​smoków była różna. W mitologii jest wiele węży, które w ogóle nie mają kończyn, na przykład węża wielkości olbrzyma, który ma nadprzyrodzone moce. Znane są również bezskrzydłe smoki z czterema kończynami, takie jak Fafnir, zabity przez Zygfryda. Skrzydlaty smok ma zwykle sześć kończyn - cztery nogi jak jaszczurka i dwa skrzydła. Są też skrzydlate smoki z dwiema nogami - jak u ptaków, na przykład z kakadu.

Sześcio-członowe smoki mogą poruszać się na czterech łapach, jak zwierzęta, i mogą ćwiczyć prosty spacer: chodzić na tylnych łapach i chwytać zdobycz przednimi łapami. Łapy smoków kończą się ostrymi pazurami.

Skrzydła smoka nie są podobne do skrzydeł ptaka. Prawie nigdy nie mają upierzenia. Jedynym wyjątkiem jest amerykański bóg Quetzalcoatl, którego imię tłumaczy się jako „pierzasty wąż”. Skrzydła smoka są nieco podobne do skrzydeł małych nietoperzy - są mocne, mają skórzaste błony. A rozpiętość skrzydeł smoków jest gigantyczna: latając po niebie, mogą zasłonić słońce nimi.

Ogon smoka jest potężną bronią. Jest długi, silny, często ma ciernie. Ogony pokonanych bohaterów smoków zostawiają głębokie rowki na ziemi, które następnie mogą stać się korytami rzecznymi, wzdłuż których wznoszą się wysokie góry.

Jedną z charakterystycznych cech smoka jest jego wiele głów. Nie wszystkie mają wiele głów, ale w mitologii greckiej, słowiańskiej i amerykańskiej znanych jest wiele smoków, które mają od jednej do stu głów. Na przykład nasz Wąż Gorynych w różnych wersjach bajek może mieć trzy, sześć, siedem, dziewięć, dwanaście, a nawet sto głów. Same głowy mogą być tego samego gatunku lub różnych gatunków (grecka trójgłowa Chimera miała głowy lwa, kozy, węża). Wiele smoków, takich jak grecka hydra z Lernean, wyrosło nowe w miejscu odciętej głowy. Wiele smoków - zarówno wielogłowych, jak i tylko z jedną głową - oddychało ogniem - miały magiczną zdolność wypuszczania ognia z ust.

Oczy smoka są obdarzone magicznymi mocami. Nic dziwnego, że greckie słowo „smok” jest związane z czasownikiem „wygląd”. Źrenice smoka są wąskie, wyprostowane, jak u węży, i nie okrągłe jak u ludzi. Wygląd smoka może być niebezpieczny. Smok bazyliszka zabija wzrokiem wszystkich, którzy spotykają jego oczy. Smoczy grecki potwór Gorgon Medusa zwrócił oczy na kamień.

Często uważa się, że oczy smoka są krwistoczerwone. Owoc Pitaya rośnie w Azji, która przypomina gigantyczne jajo w swoim kształcie. Czerwony, pokryty czymś w rodzaju cierni, nazywany jest „smoczym okiem”.

Zęby Smoka są niezwykle ostre, czasem trujące. Jego ugryzienie może zatruć bohatera, który walczy ze smokiem. Zęby pokonanych smoków można wykorzystać jako ostrza sztyletów. Zęby, podobnie jak inne części smoka, nawet po śmierci potwora zachowały magiczne właściwości: zęby wbite w proszek w średniowieczu były uważane za cudowne leki, a ząb smoka mógł być noszony jako talizman chroniący przed złymi zaklęciami. W mitologii greckiej zdarzają się przypadki, gdy uzbrojeni wojownicy wyrastali z zębów zasianych w ziemię.

Podobnie jak zęby, smocze pazury pozostają magicznymi przedmiotami. W starożytności i średniowieczu wierzono, że szpony martwych smoków zachowują magiczną moc i mogą być używane jako broń, amulety i leki. Inne części zabitych smoków posiadały także magiczne właściwości: krew, serce, język. Tak więc krew smoka hartowała ciało bohatera, kąpiąc się w nim i stała się niewrażliwa. A człowiek, który zjadł serce smoka, w innej wersji, zaczął rozumieć język zwierząt.

Szczęka smoka jest masywna i wyposażona w najsilniejsze mięśnie. Uważa się, że smok jest w stanie zwichnąć szczękę, tak jak robią to niektóre węże, aby połknąć duże kawałki zdobyczy. Smok ma dwa rodzaje zębów, co oznacza wszystkożerne - może jeść zarówno mięso, jak i żywność roślinną. Kły i siekacze są bardzo długie i ostre jak brzytwa, a zęby trzonowe są przeznaczone do żucia pokarmu, a nie do połknięcia go w całości.

Kości ramienne są trwałe, aby zapewnić niezbędne wsparcie i wsparcie dla dużych skrzydeł w locie. Kości „palca” skrzydła są bardzo długie, tak że cienka membrana lotnicza jest ciasno zaciśnięta podczas lotu, a skrzydło jest kontrolowane.

Ponadto można prawdopodobnie, analogicznie do ptaków i kręgowców, twierdzić, że kości smoków nie mają stałej, lecz pustej struktury. Dlatego kości smoka są bardzo lekkie i mają duże powierzchnie do mocowania latającej muskulatury. Wewnątrz są puste, nie wypełnione szpikiem kostnym, jak u ssaków. We wnęce kości znajduje się sieć cienkich belek podtrzymujących, zwłaszcza tam, gdzie szkielet przeżywa największe obciążenie (na przykład w miejscach mocowania latającej muskulatury). Belki są rozmieszczone w taki sposób, aby oprzeć się działaniu siły zewnętrznej. Jednocześnie stabilizację stosunkowo cienkich ścian kości uzyskuje się bez znacznego przyrostu masy ciała.

W szerokich częściach pojedynczych kości, takich jak kości ramienne i udowe, niektóre kości czaszki i kręgosłupa, oddzielne żebra, mostek (stępka) i kości miednicy, znajdują się worki oddychające powietrzem komunikujące się z jamami lotniczymi. Te wypełnione powietrzem kości również przyczyniają się do zmniejszenia masy ciała. Kość smoka może być przedstawiona jako pusty cylinder składający się z cienkiej twardej skorupy, która jest podtrzymywana od wewnątrz cienkimi płytkami kostnymi i powietrzem.

„Pneumatyka, czyli obecność dziur w kościach, zjawisko słabe u wielu kręgowców. Kości wielu kręgowców, sąsiadujących z jamami nosowymi i bębenkowymi, są puste i zawierają przewiewne wypukłości tych jam. To samo zjawisko pneumatyczne jest reprezentowane przez wiele kości większości ptaków. Skamieniałe latające gady (Ornithosauria) miały kości pneumatyczne, a także, jak się zdaje, były charakterystyczne dla niektórych dinozaurów, które jednak nie miały zdolności latania. Między ptakami charakterystyka pneumatyczna kości jest charakterystyczna dla większości karinit, z wyjątkiem mew (Larus) i rybitw (Sterna), które latają dobrze, a także zachowuje się w słabym stopniu w Ratitae (z wyjątkiem Apteryx), które straciły zdolność do całkowitego latania. Tak więc, chociaż istnieje dobrze znany związek między lotem a pneumatycznością kości, związek ten jest naturalnie spowodowany przez większą łatwość pneumatycznej kości w porównaniu z gęstą, ale mimo to, pneumatyka sama powstała wcześniej, niż przodkowie ptaków nabyli zdolność do latania i tylko z nabycie tej zdolności pneumatyki uzyskało pełniejszy rozwój; wtedy pneumatyka pozostała w ptakach, które straciły zdolność do latania; w końcu wcale nie stanowi niezbędnego warunku rozwoju zdolności latania, ponieważ zarówno dobrze latające ptaki, jak i nietoperze są pozbawione tego. Zwykle pneumatyczne są kość ramienna, rogowa, mostkowa, a także oddzielne części kręgosłupa, żeber i grzbietu pasa. Rzadziej pneumatyczne i inne kości, takie jak: kości pasa przedniego i uda. Czasami tylko kilka kości jest pneumatycznych, ale czasami paliczki palców są pneumatyczne, jak w przypadku pelikanów (Pelycanus) i nosorożca (Hiros) i innych.. Kości pneumatyczne ptaków wchodzą do dróg oddechowych lub worków płucnych ”.

Łuski (a także pazury i rogi) smoka składają się z gęsto położonych komórek keratynowych, włóknistego białka. W nowonarodzonych smokach łuski są miękkie jak papier lub tkanina i stopniowo twardnieją, gdy smok rośnie. Stopniowo, w procesie metabolizmu, żelazo otrzymywane z pożywienia miesza się z keratyną. W rezultacie powstają skale o niezwykłej sile. Proces krzepnięcia łusek trwa przez rok po pojawieniu się smoka z jaja.

Kolor łusek waha się od jasnych odcieni w dzieciństwie do czarnego koloru dorosłego dorosłego osobnika. Smocze łuski nigdy nie są tego samego koloru. Jeśli smok jest niebieski, jego łuski będą świecić wszystkimi odcieniami niebieskiego - od najjaśniejszego do niebieskawo-czarnego. Tył jest zwykle malowany w ciemnych kolorach, podbrzusze i wewnętrzna strona skrzydeł są lżejsze. W zdrowym smoku łuski świecą, a jeśli choruje lub głodzi, staje się matowe i wyblakłe.

Główną funkcją wagi jest ochrona miękkiej skóry smoka. Dorosły smok może z łatwością wytrzymać cios miecza rycerza, tylko lekko wzdrygając się w tym samym czasie. Dorosłe smocze łuski są formowane przez łuski o długości 7–9 cali i szerokości 4–6 cali w kształcie kropli. Płaskie łuski zachodzą na siebie jak płytki i równomiernie pokrywają całe ciało smoka. W obszarze klatki piersiowej łuski są największe - często osiągają szerokość stopy, a jednocześnie tworzą trzy płaszczyzny - płaszczyzny lotu. Tworzą się inaczej niż główne łuski w całym ciele. Łuski z tych obszarów mają bardziej prostokątny kształt i mają inny kierunek - od gardła, wzdłuż brzucha i do końca ogona. Pod brodą smoczych łusek znajdują się w odwrotnej większości innych kierunków. Wystają dwanaście cali i są w stanie uderzyć osobę na śmierć. Łuski ślizgają się i ocierają o siebie w dowolnym ruchu, a jednocześnie słychać charakterystyczny szelest. Nakładające się łuski sprawiają, że smok jest prawie niezniszczalny.

Ciekawe, że smok może „podnieść” swoje łuski, powiedzmy, do mycia. Wściekły smok ma również skale, które się wyróżniają, w rezultacie wydaje się o wiele więcej niż jest w rzeczywistości. Smok podnosi łuski nawet wtedy, gdy jest gorący - łuski odchudzające umożliwiają lepsze uwalnianie ciepła, a smok chłodzi się znacznie szybciej. Ulubiony zawód niektórych smoków - idź z podniesionymi łuskami w wodzie, aby przepłynął między łuskami i spadł na wrażliwą skórę.

Według starożytnych akadyjskich źródeł smok miał łapy psa, głowę lwa i skrzydła ptaka. Obraz smoka pojawia się w prawie wszystkich mitach o stworzeniu świata. Święte teksty starożytnych ludów utożsamiają je z pierwotną mocą ziemi, pierwotnym Chaosem, który wchodzi w walkę ze Stwórcą. W tych kosmicznych bitwach, z reguły, siłach lub bogach, którzy uosabiają porządek i utrzymują równowagę we wszechświecie, podbijają, a potwór tworzy firmament i niebiański świat: „I przeciął to wnętrze i przebił serce... i stworzył z połowy sklepienia nieba, z drugiej - firmament Ziemi... ”

W każdym kraju poeci gloryfikowali tę tytaniczną bitwę. Najstarsza babilońska opowieść, Enuma Elish, mówi o walce boga Marduka z Tiamat, boginią pierwotnego kosmicznego oceanu. Jeden z bogów wedyjskiego panteonu, Indra, pokonuje smoka Vritru, semickiego boga Baala - boga Yamę, władcę pierwotnego oceanu... Biblijna opowieść o potworze Lewiatanie, raz pokonanym przez Stwórcę, jest również szeroko znana. Symbol smoka jest symbolem wojowników na wzorach Partów i Rzymian, godłem Walii, strażnikiem przedstawionym na nosach statków starożytnych Wikingów. Rzymianie mieli odznakę kohorty smoków, stąd nowoczesny smok, smok. Symbol smoka jest symbolem najwyższej mocy Celtów, symbolem chińskiego cesarza: jego twarz zwana była Obliczem Smoka, a tron ​​- Tronem Smoka. Na tarczy Agamemnona (11 pieśń Iliady) przedstawiony został niebieski trójgłowy smok. Legendy buddyzmu obfitują w odniesienia do smoków, legendy o taoizmie mówią o ich czynach. Smoki - skrzydlate węże, w postaci których połączono zwierzęta, które ucieleśniają dwa światy - górny (ptaki) i niższy (węże). Te fantastyczne istoty w chińskiej mitologii uosabiały męski, podstawowy element Yang, razem z feniksem, który uosabia kobiecą zasadę, podstawowy element Yin.

Wizerunek smoka służył jako symbol cesarza, a feniks - cesarzowej. W średniowiecznej alchemii pierwotna materia (lub inaczej światowa substancja) została oznaczona najstarszym alchemicznym symbolem - smoczym wężem gryzącym ogon i zwanym Ouroboros („zjadaczem ogonów”). Obrazowi uroboros towarzyszył podpis „Wszystko w jednym lub jeden we wszystkich”. A stworzenie nazywano kolistym (cyrkla) lub kołem (rota). W średniowieczu, przedstawiając smoka, „pożyczył” różne części ciała od różnych zwierząt, a smok, podobnie jak sfinks, był symbolem zjednoczenia czterech żywiołów.

Jedna z najczęstszych scen mitologicznych - bitwa ze smokiem: bohater, dzięki swojej odwadze, pokonuje smoka, chwyta skarb lub uwalnia schwytaną księżniczkę. Ta historia opowiada o dwoistości ludzkiej natury, o wewnętrznym konflikcie między światłem a ciemnością, o siłach nieświadomości, które można wykorzystać do osiągnięcia zarówno twórczych, jak i destrukcyjnych celów. Bitwa ze smokiem symbolizuje trudności, które człowiek musi pokonać, aby opanować skarby wewnętrznej wiedzy, zatriumfować nad swoją bazą, ciemną naturą i osiągnąć panowanie nad sobą.

Wyczyny Herkulesa, wyzwolenie Andromedy Perseusza, bitwa Jasona i smoka w legendzie Argonautów, legenda skandynawskiego bohatera Sigurda i jego zwycięstwo nad smokiem Fafnirem, bitwa o św. Jerzego ze smokiem to tylko niektóre przykłady. Każdy z nich doradza, jak walczyć z własną ciemnością. I chociaż smok, podobnie jak egipski Set, zadaje silny ból, pomaga człowiekowi poznać samego siebie. Smoki były symbolami potężnych bogów, które dają życie: Quetzalcoatl, bóg gwiazdy porannej, Atum, bóg wieczności, Serapis, bóg mądrości. Ten symbol jest nieskończony, ponieważ wiecznie rozwijający się świat, chroniony przez pierścień uroboros, jest nieskończony.

źródła
http://www.95live.ru/world-secrets/history-of-dragons.html - Mitologia literatury. Encyklopedia, -M.: Belfax, 2002
http://drkn.ucoz.ru/publ/drakony/istorija_drakonov/istorija_drakonov_chast_pervaja/8-1-0-4
http://dragons-nest.ru/dragons/rasa_drakonov/kakimi-byly-drakony.php

Przypomnij sobie coś jeszcze mistycznego i legendarnego: Berserkers - szalejące siły specjalne Wikingów lub, na przykład, Walkirie