Główny / Angina

Anatolij Bruskov

Rok temu Anatoly Brushkov, kierownik Wydziału Geokryologii na Wydziale Geologii MSU wstrzyknąłem sobiestarożytny wiek bakterii 3,5 miliona lat.

Zrobił to, aby, jego słowami, „przedłużyć życie”. Pomimo absurdalności oświadczenia naukowiec wciąż ma uzasadnienie dla aktu, a ostatnio doniósł o swoim obecnym stanie zdrowia.

Anatolij Brushkov twierdzi, że miejsce, gdzie starożytna bakteria znajdująca się w Jakucji została znaleziona w wiecznej zmarzlinie, było zamieszkane przez starożytnych ludzi, którzy byli w stanie żyć przez bezprecedensowo długi czas w porównaniu ze swoimi sąsiadami. Oczywiście nikt nie zaraził się nieznaną bakterią. Najpierw przeprowadzono testy na gryzoniach.

Po wstrzyknięciu szczepów bakterii stare gryzonie zaczęły czuć się lepiej i były nawet w stanie produkować zdrowe potomstwo. Ponadto wprowadzenie kultury bakterii do roślin zbożowych stymulowało wzrost ziarna i czyniło rośliny odpornymi na warunki środowiskowe.

Jeśli chodzi o dobre samopoczucie naukowca, twierdzi on, że teraz czuje się znacznie lepiej niż wcześniej i przestał być zmęczony, a jego zdolność do pracy wzrosła.

„Nie było nic strasznego i zaskakującego w podejmowaniu i próbowaniu. Wydaje mi się, że po tym przestałem się męczyć, mogłem pracować znacznie dłużej, nie przeziębiłem się. Ale wydaje mi się, że to nie jest tak interesujące, jak możliwość zbadania mechanizmu tego niesamowitego czasu trwania.

Co jeśli w jakiś sposób naprawdę dowiemy się, jak komórka się nie starzeje? Wtedy mogliśmy wykorzystać te zasoby bezpośrednio i zwiększyć oczekiwaną długość życia nie o 20%, ale tyle, ile chcemy - powiedział Anatolij Brushkov.

I wreszcie film o tym, jak jeden z kanałów telewizyjnych objął czyn naukowca rok temu:

Anatolij Brushkov zamierza doświadczyć wpływu starożytnych bakterii

Anatolij Brushkov to domowy kriolog, który postanowił wypróbować wpływ najstarszych bakterii występujących w wiecznej zmarzlinie, która ma kilka milionów lat. Pomimo całego niebezpieczeństwa tego eksperymentu, naukowiec jest przekonany, że jego wynik będzie przełomem naukowym, który pomoże w dalszym ulepszaniu medycyny i zwalczaniu starości.

Dlaczego najstarszy mikroorganizm pozostał żywy, naukowcy nie mogą odpowiedzieć. Prawdopodobnie A. Brushkov udzieli odpowiedzi na to i inne pytania po wprowadzeniu bakterii do swojego organizmu. Nawiasem mówiąc, nazywana jest także „komórką ponadczasową”. Mikroorganizm został znaleziony na terytorium Syberii i pozostał doskonale, nawet nie tracąc częściowo swojej funkcjonalności.

Z kolei A. Brushkov uważa, że ​​bakterie pomogły przetrwać specjalny zestaw genów. To oni chronili go przed zniszczeniem w wiecznej zmarzlinie i przed uszkodzeniami. Kriolog jest przekonany, że po wprowadzeniu tak silnego mikroorganizmu do jego organizmu, jego odporność wzrośnie, na przykład pojawią się pewne super-zdolności, co da mu niewrażliwość i długowieczność.

Dziś A. Brushkov zapoznał się już z niewielką ilością starożytnych bakterii.

Po tej operacji zauważył, że jego stan zdrowia się poprawił. Ekspert skomentował swoją decyzję o eksperymentowaniu na sobie w następujący sposób:

Sama komórka, którą udało nam się wykryć w wiecznej zmarzlinie, nie została zamrożona. Tylko zewnętrzna powłoka była pokryta lodem, a wszystko w środku pozostawało nietknięte w niezrozumiały sposób. Prawdopodobnie ten mikroorganizm ma super moc, dzięki czemu może utrzymać swoją wydajność przez miliony lat. Należy również zauważyć, że te drobnoustroje z pewnością trafiły do ​​lokalnych mieszkańców, ponieważ warstwy lodu, w których znaleziono je stopniowo rozmrażane, a ich zawartość jest wypychana do atmosfery. W Jakucji, jak wiadomo, istnieje ogromna liczba stulatków - ludzi różnej płci, których wiek przekracza sto lat. Być może to te mikroorganizmy spowodowały ich długowieczność? Nie ryzykowałbym mojego zdrowia, gdybym nie był pewien, czy mikroorganizm mnie skrzywdzi. Jakuci mieszkają z nim przez wiele lat iw żaden sposób nie krzywdzą ich. Dlaczego więc nie spróbować?

A. Brushkov nie jest pierwszym dzielnym człowiekiem, który postanowił zaryzykować dla dobra nauki. Jego poprzednicy również działali jako przedmioty eksperymentalne. Faktem jest, że znalezienie ochotnika do takich eksperymentów nie jest takie proste. Jeśli naukowiec chce osiągnąć sukces w swojej pracy, jest gotów zrobić wszystko.

Poprzednicy A. Brushkova

Fizjolog A. Bogdanov z Rosji przeprowadził na sobie eksperymenty z transfuzjami krwi. Po jedenastu takich mini-operacjach oświadczył, że przestał łysieć. Co więcej, włosy zaczęły rosnąć w tych częściach głowy, w których nie było ich od dawna. Niestety, dwunasta procedura naukowca nie została uwieńczona sukcesem. Po tym zmarł, ponieważ czynniki Rh, które w tym czasie jeszcze nie wiedziały, nie pokrywały się.

Pierwszą kobietą-naukowcem, której udało się podbić Sorbonę, była Maria Skłodowska-Curie. Zasłynęła odkryciem radu i polonu, ale niestety postanowiła przetestować wpływ tych substancji na organizm ludzki. Po kontakcie z próbkami radioaktywnymi jej dłonie były pokryte ranami i ranami, które następnie zaobserwował naukowiec, opisując jej doznania. Jako talizman na szyi nosiła fiolkę radu. W dość młodym wieku ta kobieta zmarła na białaczkę.

W XVII wieku dr W. Stark studiował szkorbut. Próbował na sobie ponad dwadzieścia różnych diet. W ten sposób lekarz starał się wykazać, że osoba może czuć się dobrze bez względu na to, co je. Początkowo siedział na diecie z chlebem wodnym, a następnie przeniósł się do słodyczy, a następnie jadł wyłącznie owoce i warzywa. I zmienił dietę dramatycznie i dramatycznie. Po kolejnej kpinie z jego ciała, polegającej na jedzeniu tylko sera z Cheshire, w wieku 29 lat, naukowiec zmarł.

Najbardziej szokująca jest aktywność lekarza z Rumunii N. Minovichi, który postanowił spróbować na sobie i opisać stan uduszenia. W tym celu próbował się udusić. Na szczęście był zmuszony przerwać eksperyment na czas.

Anatolij Bruskov

Stopień naukowy: doktor nauk geologicznych i mineralogicznych

Ocena: 53 (według liczby wyświetleń kwestionariusza za ostatni miesiąc)

CERTYFIKAT uczestnika encyklopedii „Famous Scientists”

1. Eseje o geokryologii probabilistycznej / A. Khimenkov, A. Brushkov, A. Własow, D. Volkov-Bogorodsky. M.: VINITI RAS, 28.11.08., № 925 - W 2008 r. - 386 p.

2. Wprowadzenie do kriologii strukturalnej. M., Science, 2006. 279 s. (Współautor A.N. Khimenkov).

3. Kriolitogeneza oceaniczna. Moscow, Science, 2003, 335 p. (Współautor A.N. Khimenkov).

4. Solone zamarznięte skały wybrzeża Arktyki, ich pochodzenie i właściwości. Moskwa, Moscow State University Publishing House, 1998, 332 p.

5. Deformacje i naprężenia w skałach zamrażających i rozmrażających. M. Wydawnictwo Moscow State University, 1985. 240 p. (Współautor E.D. Ershov i inni).

6. Podziemne składowanie w wiecznej zmarzlinie: stan obecny. Biuletyn VOGiS, 2008, tom 12, nr 4, str. 534-544.

7. Filogenetyczna analiza bakterii zachowanych w lodowej klinie Permafrost przez 25 000 lat. Appl. Environ. Microbiol., Kwiecień 2007: 2360-2363 (Współautorzy: Taiki Katayama, Michiko Tanaka, Jun Moriizumi, Toshio Nakamura, Anatoli Brouchkov, Thomas A. Douglas, Masami Fukuda, Fusao Tomita i Kozo Asano)

8. Epigenetyczna akumulacja soli we wschodniej Syberii. Procesy hydrologiczne. 2007 21 (1): 103 - 109 (Współautorzy: C. M. Larry Lopez, A. Brouchkov, H. Nakayama, F. Takakai, A. N. Fedorov, M. Fukuda)

9. Późna czwartorzędowa ściereczka lodowa z tunelu Permafrost Fox na Alasce. Wiadomości SIM. Magazyn Society for Industrial Microbiology, tom. 56, n. 1, 2006, s. 10-16. (Współautorzy: Taiki Katayama, Masami Fukuda, Jun Moriizumi, Toshio Nakamura, Kozo Asano, Michiko Tanaka, Jim Beget i Fusao Tomita).

10. Przewodność cieplna Syberii Wschodniej. Brouchkov A., Fukuda M., Konstantinov P., Kobayashi Y., Iwahana G. Permafrost i Periglac. Proces. Vol. 16: 217-222. 2005.

11. Badania eksperymentalne nad siłami falującymi. Journal of Glaciology and Geocryology, 2004, tom. 26, supl., Pp. 26-34

12. Rurociągi na wiecznej zmarzlinie. 2004. Japanese Society of Snow and Ice Journal, 66 (2), str. 241-249 (po japońsku).

13. Thermokarst jako krótkotrwałe zakłócenie wiecznej zmarzliny w środkowej Jakucji. Brouchkov A., Fukuda M., Fedorov A., Konstantinov P., Iwahana G. Permafrost i Periglac. Proces. Volume 15, Issue 1, 2004, pp. 81-87

14. Wstępne pomiary zawartości metanu, centralnej jakucji i niektórych danych eksperymentalnych. Brouchkov A. i Fukuda M. Permafrost i procesy periglacial. Tom 13, wydanie 3, 2002, str. 187-197.

15. Natura i rozmieszczenie zamrożonych osadów na rosyjskim wybrzeżu Arktyki. Procesy wiecznej zmarzliny i periglacial. Volume 13, Issue 2, 2002, pp. 83-90.

16. Sekret życia - w wiecznej zmarzlinie? (A.N. Khimenkov). „Energia”., №. 56, 2001, s. 60-63

17. Gleby spowodowane temperaturą wody i zawartością soli. Procesy wiecznej zmarzliny i periglacial. 11, wydanie 2, 2000, s. 153-160

18. Na temat zależności między kriolitogenezą a strukturą Ganimedesa według analizy lanementu. (E.D.Ershov i inni). „Vestnik MGU”, 2000, Seria 4, Geologia, nie. 2, s. 33-37

19. Ocena wiarygodności definicji długoterminowej deformacji zamrożonych gleb solnych. Podstawy, fundamenty i mechanika gleby, N2, 1996, str. 20-24 (L.T.Roman, M.A.Magomedgadzhieva). Ocena długoterminowych deformacji zamarzniętych gleb solnych. Roman L.T., Brouchkov A.V. i M.A.Magomedgadjeva. Podstawa, Fundaments and Soil mechanics, 2, 1996, str. 20-24. (w języku rosyjskim i angielskim)

20. Wpływ lokalnych przemian fazowych na odkształcalność gleb zamrożonych tworzywem sztucznym. „Geoekologia. Geologia inżynierska, hydrogeologia, geokryologia, 1995, nr 5, s. 71-77 (Własow A.N., Merzlyakov V.P., Talonov A.V.)

21. Migracja wilgoci w zamarzniętych skałach pod wpływem stałego gradientu temperatury. Journal „Geoecology”, Rosyjska Akademia Nauk, nr 3, 1995, s. 60-68.

22. Do metody badań laboratoryjnych właściwości mechanicznych solanek mrożonych o różnej strukturze kriogenicznej. J. „Engineering Geology”, nr 5, 1992. P.104-109 (A.N. Khimenkov, Yu.B.Sheshin).

23. Odkształcenia temperatury zamarzniętych i zamrożonych gleb przy różnych skutkach termicznych i mechanicznych. J. Engineering Geology, Rosyjska Akademia Nauk, nr 5, 1990 (E.D. Ershov, G.V. Nikolayeva i inni).

24. Mechanizm i wzory powstawania naprężeń w lodowych skałach. „Vestnik MGU”, ser.Geology, 1984, nr 2 (E.D.Ershov, V.G.Cheverev, L.V.Shevchenko).

Sekcje w książkach

25. Solona zmarzlina wybrzeża Arktyki, ich pochodzenie i właściwości. W książce: Problemy budowy na zamarzniętych glebach solnych. Ed. Acad. V.P. Melnikov, 2007. Tyumen, wydawnictwo „Epoch”, s. 4-33.

26. Ruch wilgoci i soli w ekosystemie tajgi środkowej Jakucji. W książce: Problemy budowy na zamarzniętych glebach solnych. Ed. Acad. V.P. Melnikov, 2007. Tyumen, wydawnictwo „Epoch”, s. 80-89

27. Mroźny obrzęk. Podstawy geokryologii. Część 4 Dynamiczna geokryologia. Ed. E.D.Ershova. M. Wydawnictwo Moscow State University, 2001, s. 512-529

28. Pękanie mrozu. Część 4 Dynamiczna geokryologia. Ed. E.D.Ershova. M. Wydawnictwo Moscow State University, 2001, s. 498-517

29. Właściwości fizyczne zamrożonych gleb. Podstawy geokryologii. Część 2 Geokryologia litogenetyczna. Ed. E.D.Ershova. M. Publishing House of Moscow State University, 1996, s. 111-118 (E. D. Ershov, T. N. Zhestkova, E. Z. Kuchukov, D. V. Malinovky).

30. Właściwości mechaniczne zamrożonych gleb. Podstawy geokryologii. Część 2 Geokryologia litogenetyczna. Ed. E.D.Ershova. M. Moscow State University Publishing House, 1996, s. 133-177 (E.D.Ershov, L.T.Roman, V.G.Cheverev, L.V.Shevchenko, O.A.Kondakova, Yu.V.Kuleshov ).

31. Kriogeniczne geosystemy wybrzeża Kara na półwyspie Jugra i wybrzeże Jamału Zachodniego oraz ich trendy rozwojowe. W książce: Wyniki podstawowych badań ziemskiej kriosfery w Arktyce i Subarktyce. Materiały z International Conference, M., Science, 1997, ss. 142-149 (M.M.Koreysha, N.P. Levantovskaya).

32. Procesy fizyko-chemiczne w zamarzniętych skałach, które są w polu działania różnych pól zewnętrznych. Podstawy geokryologii. Część 1: Fizyczne i chemiczne zasady geokryologii. Ed. E.D.Ershova M., Moscow State University Publishing House, 1995, s. 130-181 (E.D. Ershov, Yu.P. Lebedenko, VG Cheverev i inni).

33. Deformacje i naprężenia w skałach zamrażających (rozmrażających). Podstawy geokryologii. Część 1: Fizyczne i chemiczne zasady geokryologii. Ed. E.D.Ershova M.: Moscow State University Publishing House, 1995, s. 294-310 (E.D.Ershov, Yu.P. Lebedenko, V.G.Cherev, L.V.Shevchenko).

34. Obrzęk zamarzających gleb. Podstawy geokryologii. Część 1: Fizyczne i chemiczne zasady geokryologii. Ed. E.D.Ershova M.: Moscow State University Publishing House, 1995, s.310-329 (E.D.Ershov, Yu.P. Lebedenko, V.S. Petrov).

35. Zanurzenie gleby rozmrażającej. Podstawy geokryologii. Część 1: Fizyczne i chemiczne zasady geokryologii. Ed. E.D.Ershova M.: Moscow State University Publishing House, 1995, str.329-337 (E.D.Ershov, R.G. Kalbergenov, S.V.Topeha, L.V.Chistotinov, V.Z. Khilimonyuk ).

36. Wpływ lokalnych przemian fazowych i filtracji wilgoci na pełzanie zamarzniętej plastiku gleby. W Proc.: Mechanika gleby i inżynieria fundamentów. S.-Pb, 1995. str. 19-25 (S. B. Ukhov, A. N. Własow, V. P. Merzlyakov, A. V. Talonov).

37. Migracja wilgoci w zamarzniętych skałach przy długotrwałej ekspozycji na stały gradient temperatury. W książce: Metody badania procesów kriogenicznych. M., VSEGINGEO, 1992. P.89-98.

38. Właściwości odkształcenia zamrożonych zasolonych gleb Półwyspu Jamalskiego. In: Frozen Rocks and Cryogenic Processes. M., Science, 1991. S. 47-53 (G.V. Lepinskih).

39. Koncepcje kinetyczne w teorii siły zamarzniętych gleb. In: Frozen Rocks and Cryogenic Processes. M., Science, 1991. str. 3-6.

40. O sile zamrożonych zasolonych gleb Półwyspu Jamalskiego. Sob.: „Zasolone gleby zamrożone jako podstawy struktur”, M., Science, 1990, s. 115-121 (G.V. Lepinsky, A.A.Nikolaev).

41. Określenie właściwości pełzania zasolonych gleb zamrożonych z doświadczeń na ściskaniu jednoosiowym. Sob.: „Zasolone gleby zamrożone jako podstawy struktur”, M., Science, 1990, s. 83-90 (V.I. Aksenov).

42. Rola składu fazowego wilgoci w tworzeniu siły zamarzniętych gleb. W książce: Podstawy i fundamenty budynków mieszkalnych i publicznych w północnych obszarach. Leningrad, 1990. str. 67-77 (L.V. Chistotinov, Yu.S. Petrukhin).

43. O sile zamrażania zamrożonych solnych soli Jamalu. W książce: Podstawy i fundamenty budynków mieszkalnych i publicznych w północnych obszarach. Leningrad., 1990. str. 50-55 (A.A. Nikolayev, G.A. Tomina).

44. Charakter niezwykłych zniekształceń temperatury zamarzniętych gleb. W książce: „Badania geokryologiczne”, M. Izd-vo MGU, 1989. str. 171-183 (E.D.Ershov, G.V.Nikolaeva i inni).

45. Deformacja budynków i obiektów inżynierskich w arktycznej wiosce Amderma i ich przyczyny. (E.I.Labudzinsky i inni). Współczesne problemy geologii inżynierskiej i hydrogeologii obszarów miejskich i aglomeracji miejskich. Redaktorzy EMMergeev i G.L.Korf. Moscow, Science, 1987, str.135-136

46. ​​Badania właściwości mechanicznych gruboziarnistego zamrożonego piasku. W: „Geocryological Research”, M. Moscow State University Publishing House, 1989. P. 227-237 (E.P. Shusherina, Yu.V.Kuleshov).

47. Pękanie szronu na obszarze jeziora Tyurin-to (p-in Jamał). W: „Geocryological Studies”, M. Publishing House of Moscow State University, 1987. 212-221 (A.V. Hamalei).

48. Temperatura rozszerzania-kompresji i mrozoodporności zamarzniętych gleb. W książce „Petrografia gleb mrożonych”. M. Publishing House of Moscow State University, 1987 (E.D.Ershov).

49. Badanie deformacji i falowania naprężeń. W książce: „Polowe metody badań wiecznej zmarzliny”, Podręcznik metodyczny dotyczący praktyki edukacyjnej dla studentów wydziału geologicznego Moskiewskiego Uniwersytetu Państwowego w Moskwie, Moskiewski Państwowy Uniwersytet Wydawniczy, 1986, s. 102-107 (L.V. Szewczenko).

50. Badanie właściwości falowania i kurczenia zamrożonych gleb rozproszonych. W książce: „Laboratoryjne metody badania zamarzniętych gleb”. M. Publishing House of Moscow State University, 1985. str.198-211 (L.V. Shevchenko).

Materiały konferencyjne (streszczenia i raporty)

51. Badanie potencjału immunobiologicznego mikroorganizmów z zamarzniętych skał u zwierząt laboratoryjnych. 3. międzynarodowa konferencja „Różnorodność drobnoustrojów. Status, strategia ochrony, potencjał biotechnologiczny. Streszczenia raportów, Instytut Ekologii i Genetyki Mikroorganizmów, Uralski Oddział Rosyjskiej Akademii Nauk, Perm, 2008. Pp. 43-44. (Współautorzy Kalenova L.F., Fisher T.A., Besedin I.M., Sukhovey Yu.G., Melnikov V.P.). Potencjał immunologiczny mrożonych zwierząt w eksperymentach ze zwierzętami laboratoryjnymi. III Międzynarodowa konferencja „Różnorodność drobnoustrojów: aktualna sytuacja, strategia ochrony i potencjał biotechnologiczny. ICOMID 2008, s. 157-158.

52. Zastosowanie reliktowych mikroorganizmów kriolithozone w biotechnologii // Postępowanie V Kongresu Rosyjskiego Towarzystwa Biotechnologów Rosji. Yu.A.Ovchinnikova.- Moskwa. 2-4 grudnia 2008.-P.284-285 (Współautorzy: Repin VE, Brushkov AV, Griva GI, Trofimova Yu.M.)

53. Hipoteza: warunek wzrostu grubych klinów lodowych. 9. międzynarodowa konferencja na temat wiecznej zmarzliny. Fairbanks, Alaska, USA, czerwiec 2008. Dziewiąta międzynarodowa konferencja na temat wiecznej zmarzliny. Rozszerzone streszczenia pod redakcją Douglasa L. Kane'a i Kennetha M. Hinkela, str. 33–35.

54. Kompleksowe badania właściwości geotechnicznych gleb w regionie Tarko-Sprzedaż. Materiały międzynarodowej konferencji „Zasoby kriogeniczne regionów polarnych i górskich. Stan i perspektywy inżynierii wiecznej zmarzliny ”, 21-24 kwietnia 2008 r., Tyumen, s. 422-425, (współautor Cherkasova, EN, Kazbakova, Kh.T., Pakhomova, AS, Fadeev, SV, Smorygin, OG). Kompleksowe badanie cech inżynierskich i geologicznych w regionie Tarko-Sale. Materiały z międzynarodowej konferencji „Zasoby kriogeniczne regionów polarnych i alpejskich. Stan i perspektywy geokryologii inżynierskiej ”(Cherkasova E.N., Kazbakova Kh.T., Pakhomova A.S., Fadeev S.V., Smorygin O.G., Samsonova V.V., Brushkov A.V.)

55. Wyniki badań biologicznych reliktowych mikroorganizmów wyizolowanych z wiecznej zmarzliny w eksperymencie na myszach laboratoryjnych. Materiały międzynarodowej konferencji „Zasoby kriogeniczne regionów polarnych i górskich. Stan i perspektywy wiecznej zmarzliny ”, 21-24 kwietnia 2008, Tyumen, s. 455-457 (współautor Kalenova LF, Fisher TA, Besedin IM, Sukhovey Yu.G., Melnikov, VP). Mikroorganizmy przydzielone z długotrwałych zamarzniętych skał w eksperymencie z myszami laboratoryjnymi. Materiały z międzynarodowej konferencji „Zasoby kriogeniczne regionów polarnych i alpejskich. Stan i perspektywy geokryologii inżynierskiej ”(Kalenova L.F., Fisher T.A., Besedin I.M., Sukhovei Y.G., Brushkov A.V., Melnikov V.P.)

56. Badanie wpływu reliktowych mikroorganizmów z zamrożonych gleb i lodu na regulację aktywności życiowej mikroorganizmów. Materiały międzynarodowej konferencji „Zasoby kriogeniczne regionów polarnych i górskich. Stan i perspektywy inżynierii wiecznej zmarzliny ”, 21-24 kwietnia 2008 r., Tyumen, s. 483-486 (współautor Subbotin AM, Trofimova Yu.B., Sukhovey Yu.G). Wieczna zmarzlina i starożytne mikroorganizmy lodowe wpływają na procesy regulacji makroorganizmów. Materiały z międzynarodowej konferencji „Zasoby kriogeniczne regionów polarnych i alpejskich. Stan i perspektywy geokryologii inżynierskiej ”(Subbotin A.M., Trofimova Yu.B., Brushkov A.V., Sukhovei Yu.G.)

57. Badania składu gazu i fauny i flory zamarzniętych osadów w środkowej Jakucji i na Alasce. Materiały z międzynarodowej konferencji „Zasoby kriogeniczne regionów polarnych i górskich. Czerwiec 2007 r., Miasto Salekhard, s. 289-291 (współautor M. Fukuda, Michiko Tanaka, Taiki Katayama, Kozo Asano i Fusao Tomita). Gleba zamarzniętych gleb w środkowej Jakucji i na Alasce. Materiały z międzynarodowej konferencji „Zasoby kriogeniczne regionów polarnych i alpejskich” (A.Brouchkov, M.Fukuda, M.Tanaka, T.Katayama, K.Asano i F.Tomita)

58. Ocena dynamiki procesów kriogenicznych i warunków ich rozwoju na obszarze gazociągu Bovanenkovo-Baidaratskaya. Materiały Międzynarodowej Konferencji „Kriogeniczne zasoby regionów polarnych i górskich. Czerwiec 2007, Salekhard, s. 200-203 (współautor Samsonova V.V., Gubarkov A.A., Ustinova E.V.). Bovanenkovo-Baidaratskaya. Materiały z międzynarodowej konferencji „Zasoby kriogeniczne regionów polarnych i alpejskich” (Samsonova V.V., Gubarkov A.A., Brouchkov A.V., Ustinova E.V.)

59. Ekosystem lasów w Środkowej Jakucji w Syberii Wschodniej. Materiały z międzynarodowego sympozjum na temat sympozjum na temat polityki środowiskowej w Stanach Zjednoczonych Ameryki i Uniwersytetu Lutra w Halle-Wittenberg. Hokkaido University Press, Sapporo, Japonia, 2006, s. 233-241

60. Rodzaje zasolenia zamarzniętych skał. Materiały z Międzynarodowej Konferencji „Teoria i praktyka oceny stanu ziemskiej kriosfery i prognoza jej zmian”, Tyumen, 2006, t. 2, s. 210-212 (Współautor: M. Fukuda). Rodzaje zasolenia zamrożonych gleb. Materiały z Międzynarodowej Konferencji „Ocena Kriosfery Ziemi: Teoria, zastosowania i prognozy zmian”. Tyumen, 2006. Tom. 2, str. 210-212 (współautor: M. Fukuda).

61. Mikroorganizmy z późno czwartorzędowej żyły lodowej w tunelu Fox, środkowa Alaska. Materiały z Międzynarodowej Konferencji „Teoria i praktyka oceny stanu ziemskiej kriosfery i prognoza jej zmian”, Tyumen, 2006, t. 2, s. 369-371 (Współautorzy: M. Tanaka, T. Katayama, M. Fukuda, K. Asano, F. Tomita). Mikroorganizmy są zachowane w późnym czwartorzędowym klinie lodowym z tunelu wiecznej zmarzliny Foxa w środkowej Alasce. Materiały z Międzynarodowej Konferencji „Ocena Kriosfery Ziemi: Teoria, zastosowania i prognozy zmian”. Tyumen, 2006. Tom. 2, pp.369-371 (Współautor: M.Tanaka, T.Katayama, M.Fukuda, K.Asano, F.Tomita).

62. Analiza mikroorganizmów uwięzionych w lodowej lodowej wiecznej zmarzlinie za pomocą technik hodowlanych według molekularnych i molekularnych. Proceedings of International Symposium on Extremophiles and Their Applications, 2005, s.388 (Współautorzy: Taiki Katayama, Michiko Tanaka, Brouchkov Anatoli, Masami Fukuda, Kozo Asano i Fusao Tomita)

63. Epigenetyczna akumulacja soli i ruch wody. Eos Trans. AGU, 86 (52), Fall Meet. 2005 Suppl., Abstract B33E-1097 (Współautorzy: Lopez Caceres, M., Nakayama, H., Takakai, F., Fedorov, A., Fukuda, M)

64. Globalne ocieplenie, zakłócenia i zasolenie w środkowej Jakucji, we wschodniej Syberii. W trakcie pierwszego sympozjum Asia Clic. Yokohama Institute for Earth Science (JAMSTEC), Yokohama, Japonia. Kwiecień 2006. (Współautorzy: Lopez L., Katamura F., Brouchkov A., Argunov R., Fedorov A.N. i Fukuda M.)

65. Wpływ roślinności pokrywy glebowej i górnych poziomów na tryb termiczny wiecznej zmarzliny w Jakucku, Syberii Wschodniej. W: Materiały z piątych międzynarodowych warsztatów nt. Zmian globalnych: połączenie z Arktyką (GCCA5), 15-16 listopada 2004 r., Tsukuba, Japonia. Komitet Konsorcjum Uniwersyteckiego dla GCCA, Tsukuba, Japonia, s. 38-42 (Współautor: Fukuda M., Fedorov A., Konstantinov P.).

66. Produkcja metanu w glebach mrożonych. W: Gleby wiecznej zmarzliny: różnorodność, ekologia i ochrona środowiska. Jakuck, Instytut Problemów Biologicznych Kriolitozonu. Materiały Konferencji Wszechrosyjskiej poświęconej 4. Spotkaniu Towarzystwa Naukowców Gleby Dokuchaeva i 100 lat V.G.Zolnikov, Yakutsk, 28-30 lipca 2004 r., S. 87-91 (Współautor: Fukuda M., po rosyjsku). Brushkov A., Fukuda M. Methanogeneza w glebach mrożonych. W książce: Wieczne zmarzliny: różnorodność, ekologia i ochrona. Jakuck, Instytut Problemów Biologicznych Kriolithozonu. Materiały z ogólno-rosyjskiej konferencji naukowej poświęconej IV kongresowi społeczeństwa Dokuchaevsky gleboznawców i 100. rocznicy VG Zolnikov, Jakuck 28-30 czerwca 2004 r., S. 87-91.

67. Wpływ gleb zasolonych. Streszczenia Międzynarodowej Konferencji „Kriosfera prowincji posiadających ropę naftową i gaz”, Tiumeń, Rosja, 2004, s. 118. Wpływ zawartości lodu na odporność na ścinanie na powierzchni zamrażania za pomocą zamrożonych gleb zasolonych. Materiały z międzynarodowej konferencji „Kriosfera prowincji naftowych i gazowych”, Tiumeń, Rosja, 2004, s. 132.

68. Związek między syberyjską zmarzliną a właściwościami gleby. 2004.Eos. Trans. AGU, 85 (17), Joint Assembly Suppl., Abstract C43A-12 (Współautor: Fukuda M.).

69. Budowa na zamarzniętym wybrzeżu Arktyki w Eurazji. Inżynieria regionów zimnych Konferencja budowlana, Edmonton, Alberta, Kanada, 16-19 maja 2004 r., Conference Proceedings CD, str. 1-13.

70. Ocena emisji metanu z topniejącej syberyjskiej wiecznej zmarzliny podczas ocieplenia klimatu. Międzynarodowe spotkanie przeglądowe dotyczące postępowania w sprawie projektu badawczego dotyczącego ochrony środowiska. 15-17 marca 2004, Międzynarodowe Centrum Sendai, Sendai, Japonia, str. 22 (Współautor: Fukuda M.).

71. Bilanse wodne w pagórku torfowca rozwinęły się na stromym zboczu pod wieczną zmarzliną na Alasce. Międzynarodowe spotkanie przeglądowe dotyczące postępowania w sprawie projektu badawczego dotyczącego ochrony środowiska. 15-17 marca 2004, Międzynarodowe Centrum Sendai, Sendai, Japonia, str. 18 (Współautorzy: Yazaki T., Urano S., Yabe K., Okada K., Kawauchi K.).

72. Zawartość metanu w zamrożonych glebach i krajobrazach. Spotkanie 4. Międzynarodowych warsztatów na temat zmian globalnych (GCCA4). 6-7 listopada 2003 r. Toyokawa, Aichi, Japonia: 15-18 (współautor: Fukuda M.).

73. Porównanie Syberii Wschodniej i Alaski. M. Eos. Trans. AGU, 84 (46), Fall Meet. Suppl., Abstract C21B-0812, 2003. (Współautor: Fukuda M.).

74. Żywe mikroorganizmy w wiecznej zmarzlinie syberyjskiej i emisja gazów w niskich temperaturach. Rozszerzone streszczenia 8. międzynarodowej konferencji na temat wiecznej zmarzliny. Zurych, Szwajcaria, 2003. Haeberli i Brandowa (red.). University of Zurich, Zurich, pp. 13-14. (Współautorzy: Fukuda M., Tomita F., Asano K., Tanaka M.).

75. Mrożone zasolone gleby wybrzeża Arktyki: ich rozmieszczenie i właściwości inżynieryjne. Materiały z 8. międzynarodowej konferencji na temat wiecznej zmarzliny. Zurich, Szwajcaria, 2003. Phillips, Springman i Arenson (red.). Swerts Zeitlinger, Lisse, str. 95-100.

76. Rozkład metanu w wiecznej zmarzlinie w Jakucji. Postępowanie Int. Conf. „Ziemska kriosfera jako siedlisko i obiekt zarządzania przyrodą”, Pushchino, Rosja, 2003, s. 177-178. (Współautorzy: Fukuda M..).

77. Penicillium odizolowany od wiecznej zmarzliny. Postępowanie Int. Conf. „Ziemska kriosfera jako siedlisko i obiekt zarządzania przyrodą”, Pushchino, Rosja, 2003, s. 112-113. (Współautorzy: Fukuda M., Tomita F., Asano K., Tanaka M.).

78. Przewodnictwo cieplne jezior i zakłócone miejsca w pobliżu Jakucka na Syberii (streszczenie rozszerzone). 2003. Tohoku Geophysical Journal, The Fifth Series, Volume 36 (4): 448-452. (Współautor: Fukuda M.).

79. Mikrobiologia i niskie temperatury: niektóre wyniki polowe i eksperymentalne (streszczenie rozszerzone). 2003. Tohoku Geophysical Journal, The Fifth Series, Volume 36 (4): 448-452. (Współautorzy: Fukuda M., Tomita F., Asano K., Tanaka M.).

80. Metan i dwutlenek węgla w wiecznej zmarzlinie rzeki Leny w Syberii Wschodniej (streszczenie rozszerzone). 2003. Tohoku Geophysical Journal, The Fifth Series, Volume 36 (4): 448-452. (Współautor: Fukuda M.).

81. Metan w górnej permafrostie wschodniej Syberii: źródła i znaczenie. Eos. Trans. AGU, 83 (47), Fall Meet. Suppl., Abstract B12A-0780, 2002. (Współautor: Fukuda M.).

82. Gleby zasolone pod obciążeniami mechanicznymi. Inżynieria Permafrost. Materiały z Międzynarodowego Sympozjum, 2-4 września, Jakuck, Rosja. Jakuck, 2002. Tom. 2: 153-157.

83. Podejście do ilościowej analizy ryzyka. W: Środowisko Północne. Kanadyjskie Towarzystwo Meteorologiczne i Oceanograficzne 2002 Rimouski Congress, Program and Abstracts, Rimouski 2002, s. 129. (K.Nakau, M.Fukuda, K.Kushida).

84. Obserwacje mikrometeorologiczne nad borealnym lasem modrzewiowym i zakłóconymi miejscami w pobliżu Jakucka na Syberii. Postępowanie Int. Conf. „Ekstremalne zjawiska w kriosferze: aspekty podstawowe i stosowane”, Pushchino, Rosja, 2002, s. 302. (Iwahana G., Fukuda M.).

85. Górna zmarzlina w środkowej Syberii. Postępowanie Int. Conf. „Ekstremalne zjawiska w kriosferze: aspekty podstawowe i stosowane”, Pushchino, Rosja, 2002, s. 320. (Fukuda M.).

86. Czy mikroorganizmy w wiecznej zmarzlinie mogą utrzymywać tajemnicę nieśmiertelności? Co to znaczy? Brouchkov A. i Williams P. Contaminants in Freezing Ground. Zebrane materiały drugiej międzynarodowej konferencji. Cambridge, Anglia, 2002. Część 1. str. 49-56

87. Zależność równowagi fazowej wilgoci gruntowej i hydratów gazowych od parametrów zewnętrznych. Materiały drugiej konferencji geokryologów Rosji. T.1 (Chemia fizyczna i mechanika zamarzniętych skał). Moskiewski Uniwersytet Państwowy MV Lomonosov, 6-8 czerwca 2001 r. Moscow University Press, 2001, str. 25-30 (Wiceprezes Mierlyakov, Własow A.N.)

88. Odkształcenia temperatury zamarzniętych skał w niskich temperaturach. (E.D.Ershov i inni). Materiały drugiej konferencji geokryologów Rosji. T.1 (Chemia fizyczna i mechanika zamarzniętych skał). Moskiewski Uniwersytet Państwowy MV Lomonosov, 6-8 czerwca 2001 r. Moscow University Press, 2001, str. 81-88

89. Temperatury osadów dennych Morza Karaibskiego. Materiały drugiej konferencji geokryologów Rosji. T.2. Moskiewski Uniwersytet Państwowy MV Lomonosov, 6-8 czerwca 2001 r. Moscow University Press, 2001, str. 57-61

90. Wpływ procesów termicznych na przemiany fazowe wody w zamarzniętych glebach i hydratach gazowych. Odczyty Siergiejewa. Wydanie 3. Materiały dorocznej sesji Rady Naukowej RAS na temat geoekologii, geologii inżynierskiej i hydrogeologii (22-23 marca 2001 r.). Moskwa: GEOS, 2001a, str. 86-90 (Merzlyakov V.P., Vlasov A.N.)

91. O mechanizmie pełzania „wysokotemperaturowych” zamarzniętych skał pod wpływem zewnętrznego obciążenia. Tezy raportów. Ochrona i transformacja materii i energii w ziemskiej kriosferze. Międzynarodowa konferencja. Pushchino 1-5 czerwca 2001, str. 89-90 (Merzlyakov V.P., Vlasov A.N., Talonov A.V.)

92. Niektóre problemy i perspektywy stacjonarnych badań środowiskowych w Arktyce. Raporty z Międzynarodowej Konferencji Arktycznej „Nowoczesne podejście do problemów rozwoju terytoriów północnych”, Sankt Petersburg, 2000, s. 14.

93. Perspektywy badań geologicznych i przyrodniczych mikroorganizmów w wiecznej zmarzlinie. Materiały z konferencji Wydziału Mikrobiologii, Moskiewskiego Uniwersytetu Państwowego, Moskwa, Moscow State University, 2000, s. 44-45

94. Model deformacji zamarzniętych skał solnych. Materiały z Międzynarodowej Konferencji „Geneza i modele powstawania właściwości gleby”, M, Moskiewski Państwowy Uniwersytet Wydawniczy, 1998, s.149.

95. Struktura Ganimedesa według analizy liniowej. Coroczna konferencja naukowa „Odczyty Łomonosowa”. Ed. B.A.Sokolova i D.Yu.Pusharovsky.- M.: Wydawnictwo Moscow State University, 1998, s. 78-79 (E.D.Ershov, A.I.Poletayev, E.Z.Kuchukov, V.D..Ershov)

96. Jednoosiowa wytrzymałość na ściskanie zamarzniętych gleb w niskich temperaturach ujemnych. Materiały pierwszej konferencji rosyjskich geokryologów. Księga 2. M. 1996, P. 205-214 (E.D.Ershov, Yu.V. Kuleshov, I.S. Smirnov).

97. Właściwości odkształcenia solanek mrożonych. Materiały pierwszej konferencji rosyjskich geokryologów. Książka 2. M. 1996, s. 214-224.

98. Wytrzymałość mrożonych gruntów w niskich temperaturach. Ershov E., Brouchkov A. i inni. Proc.20 Russian-American Microsymposium on Planetology. Październik 1994, Moskwa, s. 19-21

99. Specyfika wytrzymałości na ścinanie różnych gatunków gleb. Brouchkov A. i Tchechovsky A. Proc. 7 int. Sym. na Ground Freezing (Nansy, Francja, 24-28 października 1994), str. 207-215

100. Gleba plastikowa mrożona (solanka) jako baza. Aksenov A. i Brouchkov A., Procédings of 6th Int. Conf. w Permafrost, Pekin, Chiny, 1993, str. 1-5

101. Badanie właściwości mechanicznych zamrożonego piasku w celu przewidzenia stabilności ogrodzeń lodowych. W książce: „Inżynieria - badania geologiczne w regionach wiecznej zmarzliny. Blagoveshchensk, 1986 (E.P.Shusherina i inni).

102. W kwestii określenia cech konstrukcyjnych dla przewidywania pękania mrozu. W książce: „Inżynieria - badania geologiczne w regionach wiecznej zmarzliny. Blagoveshchensk, 1986 (A.V. Gamaleya).

103. Metody stacjonarnych obserwacji pola naprężeń i odkształceń falowania w badaniach geologiczno-inżynierskich. W książce. „Prognoza geokryologiczna podczas rozwoju budowlanego terytorium” M. 1985 (Yu.P. Lebedenko, V.V.Kondakov)

104. Rozwój deformacji pęcznienia w glinie z jednostronnym i kompleksowym zamarzaniem. W książce „Geokryologiczne problemy regionu Bajkał”. Chita, 1984 (A.V. Gamaleya).

105. W kwestii naprężeń termicznych i odkształceń zamrożonych rozproszonych gleb. „Materiały 11. Konferencji studentów i młodych naukowców z Moskiewskiego Uniwersytetu Państwowego”, M. VINITI 4514-84, 1984 (G.V.Nikolaeva).

106. Wzorce rozwoju stresu w lodowatych skałach o różnym składzie i strukturze. „Rep. 5 Conf. o geologii inżynierskiej ”, Sverdlovsk, 1984 (E.D.Ershov, V.G.Cheverev).

107. Deformacja i naprężenia w zamrożonej glinie z cyklicznymi zmianami temperatury. „Materiały 10. Konferencji studentów i młodych naukowców z Moskiewskiego Uniwersytetu Państwowego”. M. VINITI 4808-83, 1983 (Yu.A. Kondratyev).

108. Kompleksowe badania powstawania naprężeń falujących w zamarzających skałach. Sob. „Poprawa efektywności badań inżynieryjnych”. Tyumen, 1983 (VG Cheverev i inni).

109. Kształtowanie naprężeń i tworzenie się struktury w zamarzających glebach gliniastych. Sob „Fizyczno-chemiczne. futro rozpraszać systemy i materiały. ” Kijów, 1983 (E.D.Ershov, V.G.Cherev).

110. Badanie stanu naprężeń zamarzającej glinki kaolinowej. Sob „Materiały 9 konf. boleń i mówią naukowcy z Moskiewskiego Uniwersytetu Państwowego ”. M. 1982. Dep. VINITI 740-82 (A.V. Gamaleya).

111. Zastosowanie tensometrów do laboratoryjnych pomiarów naprężeń w glebach rozproszonych podczas ich odwodnienia i zamarzania. Sob. „Problemy geokryologii obwodowej”. Chita, 1982 (L.V. Szewczenko).

112. Laboratoryjne pomiary naprężeń w glebach rozproszonych. Sob. ”Materiały 8 Konf. boleń i mówią naukowcy z Moskiewskiego Uniwersytetu Państwowego ”. M. 1981. Dep. VINITI 1806-82.

113. Pomiar pól naprężeń podczas zamrażania-rozmrażania rozproszonych gleb w warunkach laboratoryjnych. Sob „Doświadczenie w budowie fundamentów i fundamentów na glebach wiecznej zmarzliny. Tez. Raport All-Union. Spotkanie, Workuta. M. 1981 (I.A. Komarov).

114. Do metody badania naprężeń w glebach rozproszonych. Tez. Raport All-Union School-Sem. M. 1981 (I.A. Komarov).

Rosyjski naukowiec wstrzyknął sobie 3,5-letnią bakterię. Wyjaśnij dlaczego

Ludzie polują na legendarny eliksir młodości z czasów starożytnych. Ale czy może istnieć, nawet w teorii? Rosyjski naukowiec Anatoly Brushkov (doktor nauk geologicznych i mineralogicznych, kierownik Wydziału Geokryologii na Wydziale Geologicznym Uniwersytetu Moskiewskiego im. Łomonosowa) uważa, że ​​odpowiedź jest pozytywna i, jego zdaniem, znalazł już takie narzędzie. Anatolij widzi go w bakteriach sprzed 3,5 miliona lat. A co on robi dalej? Wstrzykuje je sobie.

Anatolij Brushkov. W 2017 roku skończył 60 lat

Bakterie, które nie umierają

Dr Brushkov po raz pierwszy odkrył tę starożytną bakterię Bacillus F w 2009 roku, zamrożoną głęboko w wiecznej zmarzlinie na górze w regionie Jakuckim (Syberia). Ta wieczna zmarzlina jest uważana za jeszcze bardziej starożytną niż ta, w której znaleziono mamuta wełnianego. Pomimo tego wieku bakterie żyły.

Bacillus F prawdopodobnie sprawia, że ​​wszystko żyje dłużej. Wcześniejsze badania badały jego wpływ na myszy, muszki owocowe i uprawy, a wyniki były tak obiecujące, że Viktor Chernyavsky, rosyjski epidemiolog, nazwał go „eliksirem życia”.

Myszy narażone na to żyją dłużej i pozostają płodne nawet w wieku dorosłym. Plony Bacillus F rosną szybciej i są bardziej odporne na mróz. Nawet ludzie w regionie jakuckim żyją dłużej niż przeciętnie, i być może wynika to z faktu, że bakterie przeniknęły do ​​systemu zaopatrzenia w wodę.

Ponieważ jest to stosunkowo nowe odkrycie, naukowcy nie rozumieją jeszcze, jaki mechanizm sprawia, że ​​Bacillus F jest tak wytrzymały. Teraz dr Brushkov i jego koledzy muszą dowiedzieć się, który z genów czyni go nieśmiertelnym. Złożoność tego problemu jest porównywalna z identyfikacją genów powodujących raka, zauważa naukowiec.

Jak czuje się Brushkov po wejściu do bakterii?

Bacillus F nie został oficjalnie przetestowany na ludziach i nikt nie wie, jak to działa. Dr Brushkov stał się pierwszym eksperymentatorem. Jednocześnie podkreśla, że ​​nie jest to prawdziwa nauka, ponieważ test nie jest kontrolowany.

Rok po wejściu do bakterii naukowiec powiedział, że czuje się lepiej niż kiedykolwiek. W ciągu dwóch lat po wstrzyknięciu nie miał ani jednego przeziębienia, poziom energii znacznie wzrósł. Jednak wszystko to może być efektem placebo. Naukowcy mają jeszcze wiele pracy, aby dowiedzieć się, czy Bacillus F może przedłużyć życie ludzkie.

Bakterie wiecznej młodości: rosyjscy naukowcy o spowolnieniu starzenia się

Wieczna zmarzlina jest naszym wszystkim. Obejmuje około dwóch trzecich terytorium Rosji i tylko tutaj mamy szerokie gospodarstwo. Potrzeba budowy domów w wiecznej zmarzlinie, wydobywania minerałów, układania dróg i rurociągów sprawiła, że ​​krajowa szkoła zmarzliny (geokryologia) wiodła na świecie. Dowiedzieliśmy się, jak układać konstrukcje na palach, utrzymując wieczną zmarzlinę, opracować metody obliczania reżimów temperatury na placach budowy. Uniwersytet Moskiewski jest nadal jednym z niewielu miejsc, w których można stać się ekspertem w dziedzinie geologii kriolitozonu.

Jest zimno

„Cała nasza syberyjska tajga istnieje tylko dlatego, że znajduje się w strefie wiecznej zmarzliny” - powiedział nam Anatolij Wiktorowicz. - Same w sobie obszary te są bardzo suche. Parowanie często przeważa nad opadami, tworząc bilans wodny bardziej charakterystyczny dla pustyń. Gdyby wieczna zmarzlina nie utrzymywała wilgoci, te ogromne obszary prawdopodobnie zostałyby opuszczone za kilka dziesięcioleci. Ale wieczna zmarzlina oszczędza nie tylko wodę: zimno spowalnia wszystkie naturalne procesy, aw nim, jak w zamrażarce, zachowane są artefakty z odległej przeszłości. Nasiona roślin i na wpół rozłożone tusze mamutów, zarodniki grzybów i tylko pęcherzyki powietrza - mogą pozostać prawie niezmienione i dziesiątki tysięcy i miliony lat - aż się rozmrożą. „W języku rosyjskim słowo„ wieczny ”oznacza to, co trwa przez wieki, stulecia” - wyjaśnia Anatolij Brushkov. - Wieczna zmarzlina „żyje” przez długi czas, ale nie na zawsze. Podczas ostatniej epoki lodowcowej dotarł na południe Europy, do Morza Azowskiego. W niedalekiej przyszłości przestrzeń zmarzliny zmniejszy się. Właściwie to już się kurczy. ” W ciągu ostatniego ćwierćwiecza średnia temperatura Arktyki wzrosła o 2–3 ° C. To sprawia, że ​​naukowcy zwracają dużą uwagę na wszystko, co jest przechowywane w „lodówce arktycznej”.

Granica wiecznej zmarzliny jest przesunięta na północ, uwalniając wszystko, co zostało zablokowane w grubości lodowej skały. Grzyby i bakterie budzą się, rozkładając materię organiczną nagromadzoną przez setki lat i dodatkowo nasycając atmosferę gazami cieplarnianymi. Według niektórych obliczeń w epoce przedindustrialnej wieczna zmarzlina Syberii przeznaczyła tylko 0,5 mln ton metanu rocznie, a do 2013 r. Liczba ta wzrosła do 17 mln. „Bardzo trudno jest dokładnie oszacować emisje metanu” - mówi Brushkov. „To były te pomiary, które zrobiłem podczas pracy na zaproszenie Uniwersytetu Hokkaido, a jednocześnie szukałem moich bakterii”.

Cieplej

„Dzielimy naukę na biologię, geologię, matematykę itd. Ale w przyrodzie i nauce wszystko jest splecione: wiele zadań geologicznych jest ściśle związanych z biologią” - kontynuuje Anatolij Brushkov. Górne warstwy wiecznej zmarzliny zamieszkują kochające zimno bakterie psychrofilne, które w temperaturze nieco poniżej zera czują się całkiem wygodnie, żyją i dzielą się. Inni mieszkańcy wiecznej zmarzliny mogą w niej pozostać, nie rozmnażając się i czekając na lepsze czasy. Niektóre z tych drobnoustrojów dają naukowcom uzasadnioną obawę - na przykład niedawne ogniska wąglika na północy Rosji są związane z „rozmrażaniem” starożytnych patogennych ognisk. Ale bakterie, na które natknął się Anatolij Brushkov, mogą być o wiele bardziej interesujące.

Faktem jest, że na dużych głębokościach wieczna zmarzlina jest prawie sterylna. Rasa ta zamarzła wiele tysięcy lat temu, a nawet woda, nie wspominając o bakteriach, nie jest w stanie przeniknąć przez mikrozamknięte mikropory. Ich komórki są znacznie większe niż warstwy niezamarzniętej wilgoci. „Z punktu widzenia geologii niemożliwe jest„ dostanie się ”do bakterii na takiej głębokości” - mówi Brushkov. Niemniej jednak byli tam: w próbkach wiecznej zmarzliny góry Mamuta w Jakucji, wzniesionej z głębokości 60 mi datowanej na około 3,5 miliona lat, naukowcy znaleźli mikroby. Bakterie żyły i najwyraźniej czuły się całkiem nieźle. Sekwencjonowanie genomu wykazało, że jest on bliskim krewnym bakterii pospolitej Bacillus cereus.

Ale nawet psychrofilne drobnoustroje, izolowane od środowiska zewnętrznego, nie są w stanie odtworzyć się w stałej temperaturze ujemnej, przy braku światła, ciepła i składników odżywczych. A jeśli nie mogli dostać się z wiecznej zmarzliny na powierzchnię i nie mogli być członkami lokalnej społeczności żyjącej poza resztą świata, to skąd się stąd wzięli. „Powtórzyliśmy tę pracę kilka razy, pobieraliśmy próbki nie tylko z Mammoth Mountain. Spełniają wszystkie wymagania sterylności ”- podkreśla Brushkov. Według niego istnieje tylko jedna opcja: są to pradawne bakterie, pałeczki o wieku kilku milionów lat, które w jakiś sposób przetrwały w głębi iw wiecznym zimnie.

Gorąco

Biologowi nie jest łatwo uwierzyć. Komórka podlega ciągłemu uszkodzeniu DNA i białek pod ciśnieniem, zamrażaniu wody i wolnym rodnikom. Stopniowa akumulacja uszkodzeń jest często związana ze starzeniem się komórek i ich śmiercią po maksymalnie kilkudziesięciu latach. Jeśli Bacillus F jest naprawdę tak stary, musi użyć niewiarygodnie potężnych mechanizmów „zachowania młodzieży”. Wraz z kolegami z Instytutu Immunologii Akademii Nauk Medycznych, Brushkov założył eksperymenty na myszach karmionych lub wstrzykiwanych dootrzewnowo Bacillus F. Zwierzęta żyły prawie o jedną trzecią dłużej niż grupa kontrolna, więc naukowiec bez wątpienia spróbował sam bakterii. „Mieszkańcy Dalekiej Północy stale prowadzą podobne eksperymenty” - wyjaśnia Brushkov. - W tajdze w wodzie z pewnością spotykają się bakterie, które pochodzą z rozpadających się zamarzniętych warstw. Byłem więc pewien, że to bezpieczne. Naukowiec uważa, że ​​prawie nic nie ryzykował, i nie widzi powodu, dla którego ta historia się wzmaga.

„Nie przywiązuję dużej wagi do tego„ doświadczenia ”, jak również do eksperymentów z myszami i roślinami” - mówi Anatolij Brushkov. - O wiele ważniejsze jest zrozumienie mechanizmów, które pozwalają naszemu Bacillusowi zachować „młodość” przez cały ten zawrotny okres. Jeśli naprawdę żyje miliony lat, pewnego dnia może dać nam, jeśli nie wieczną młodość, to przynajmniej kilka dodatkowych dziesięcioleci. ” Wydaje się, że Anatolij Brushkov całe swoje życie poświęcił studiowaniu Arktyki: interesuje go nie tyle wieczna zmarzlina, co sama... wieczność.

Dlaczego Anatolij Brushkov wygląda tak młodzieńczo - musisz się uczyć dalej

Anatolij Brushkov wygląda na 30 lat młodszy niż powinien. Faktem jest, że Brushkov przeprowadził na sobie wyjątkowy eksperyment - jadł nieśmiertelne bakterie, chociaż wszyscy go zniechęcali, w tym jego rodzinę. Ale inni nie radzą mu powtarzać tego doświadczenia. Wszystko jest poważne. Jest doktorem nauk geologicznych i mineralogicznych, kieruje wydziałem geokryologii na Moskiewskim Uniwersytecie Państwowym i bada problemy wiecznej zmarzliny przez całe swoje życie, które zajmuje 65% ziemi Rosji.

Bakterie nie są jego bezpośrednią specjalizacją. Ale około 20 lat temu temat drobnoustrojów schwytał naukowca, który po prostu „zachorował”. Studiował historię tego zagadnienia (pierwsze bakterie w wiecznej zmarzlinie zostały odkryte przez rosyjskich naukowców na początku XX wieku), zorganizował więcej niż jedną ekspedycję, porwany ideą gerontologów i mikrobiologów. W latach 90. spędził prawie 5 lat w laboratorium mikrobiologicznym Uniwersytetu Hokkaido: badał właściwości bakterii, próbował rozszyfrować jego DNA (wtedy te badania dopiero się rozpoczęły).

- Znaleźliśmy bakterię Bacillus F w starożytnej wiecznej zmarzlinie na górze Mamut w Jakucji. Wiek mikroorganizmu wynosi ponad 3 miliony lat. Ale bakteria żyła! - mówi naukowiec. - To paradoks, sensacja! Ponieważ czas wszystkich żywych organizmów na Ziemi jest ograniczony. Skład i biochemia komórek są obecnie bardzo dobrze zbadane i wiemy bardzo dobrze, jak stopniowo gromadzą się w niej uszkodzenia, synteza jest zerwana, DNA ulega zniszczeniu. Uważa się, że jest to główna przyczyna starzenia się i śmierci żywych organizmów. Przy starożytnej zmarzlinie jednokomórkowej nic takiego się nie dzieje. Nie są niszczone, nie starzeją się i nie umierają. Żyj ponad 3 miliony lat i jednocześnie czuj się świetnie. Mikroorganizmy były otoczone lodem, ale woda wewnątrzkomórkowa nie była zamarznięta. Okazało się, że jest o 17% mniej niż w zwykłych komórkach wegetatywnych.

Bacillus nie były tylko wytrwałe. Kiedy zostały usunięte z wiecznej zmarzliny, okazały się super tolerancyjne. Wyobraź sobie - bakterie przetrwały po 4 godzinach wrzenia! (W tym momencie naukowiec wyjął z szafy dwie butelki brandy.) Słuchaj: to zwykła brandy, jest przezroczysta. I to błotniste. Do zobaczenia Zawieszone - to są pałeczki. Oczywiście w naturze są bakterie, które nie są zabijane przez silny alkohol, ale jest ich niewiele. Nasze nie tylko nie boją się alkoholu, ale się w nim mnożą! Każdego dnia w tej butelce jest coraz więcej bakterii.

- Używasz ich w ten sposób?

- Nie, oczywiście. (Śmiech). W tej koncentracji próbowanie jest niebezpieczne. Koniak istnieje wyłącznie w celach eksperymentalnych. Użyłem kultury w bezpiecznej koncentracji z wodą.

Zanim spróbował wywierać na siebie wpływ pałeczek, naukowiec wraz z kolegami przeprowadził wiele eksperymentów na muszkach owocowych i myszach.

„Wyniki były niesamowite” - kontynuuje naukowiec. - U myszy po wprowadzeniu bakterii aktywność motoryczna wzrosła, a długość życia wzrosła. To paradoks, ponieważ zazwyczaj te rzeczy są niekompatybilne. Im bardziej ciało spala energię, tym mniej żyje.

Jakuci spożywają te bakterie od wieków. Od wiecznej zmarzliny mikroorganizmy wpadają do lokalnych rzek, a ludność pije tę wodę. Nawiasem mówiąc, w Jakucji żyje wiele długich wątróbek, pomimo złej ekologii i ciężkich warunków klimatycznych. Kto wie, może tajemnica tkwi w starożytnych bakteriach, w ich wyjątkowych właściwościach?

- Jak twój małżonek i dzieci zareagowali na ryzykowny eksperyment?

- Zły. Byli przeciwko. Boją się, do czego to może doprowadzić.

- A co już doprowadziło? Mówią, że zupełnie przestałeś być chory, młodszy.

- W nauce zwyczajowo mówi się o wynikach tylko wtedy, gdy istnieją poważne statystyki, dowody, wnioski. Zgodnie z wpływem bakterii na muchy i myszy istnieją badania, które opisano w artykułach naukowych. I po prostu nie mam moralnego prawa mówić o moim osobistym doświadczeniu. Ostatecznie moje subiektywne wnioski mogą być błędne, jako efekt placebo. Powiedzmy, że pałeczki mają pozytywny wpływ na ludzkie ciało i ludzie natychmiast decydują, że jest to eliksir nieśmiertelności. Ale eliksir jest jeszcze daleko.

- Wiemy, że bakteria żyje wiecznie i jest bardzo trwała, mówi Brushkov. - Ale dlaczego tak się dzieje? Jakie mechanizmy chronią jego genom przed uszkodzeniem? Nadal musimy to zbadać i mam nadzieję, że tak się stanie w Rosji, gdzie odkryto unikalne mikroorganizmy. Jeśli rozwiążemy ich zagadkę, odkryjemy sekret ludzkiej długowieczności. Bakterie mogą żyć wiecznie. Dlaczego my nie możemy

Anatolij Bruskov

Rosyjski naukowiec, doktor nauk geologicznych i mineralogicznych Anatolij BRUSHKOV postawił sobie wyjątkowy eksperyment: zjadł bakterie nieśmiertelności, zgodnie z „Argumentami tygodnia”.
Teraz mężczyzna wygląda o 30 lat młodziej. Odkrył bakterię Bacillus F w starożytnej wiecznej zmarzlinie na Mammoth Mountain w Jakucji. Wiek tego mikroorganizmu wynosił ponad 3 miliony lat, ale był żywy. Brushkov, zgodnie z dataanov planetanovosti, przeprowadził serię eksperymentów na myszach, a następnie postanowił pić bakterie samodzielnie. Cała rodzina zniechęciła mężczyznę do tego kroku, ale nie był posłuszny. Rezultat przekroczył wszelkie oczekiwania - naukowiec czuje się świetnie, a on wygląda wspaniale.

Anatolij Brushkov wygląda na 30 lat młodszy niż powinien. Faktem jest, że Brushkov przeprowadził na sobie wyjątkowy eksperyment - jadł nieśmiertelne bakterie, chociaż wszyscy go zniechęcali, w tym jego rodzinę. Ale inni nie radzą mu powtarzać tego doświadczenia. Wszystko jest poważne. Jest doktorem nauk geologicznych i mineralogicznych, kieruje wydziałem geokryologii na Moskiewskim Uniwersytecie Państwowym i bada problemy wiecznej zmarzliny przez całe swoje życie, które zajmuje 65% ziemi Rosji.

Bakterie nie są jego bezpośrednią specjalizacją. Ale około 20 lat temu temat drobnoustrojów schwytał naukowca, który po prostu „zachorował”. Studiował historię tego zagadnienia (pierwsze bakterie w wiecznej zmarzlinie zostały odkryte przez rosyjskich naukowców na początku XX wieku), zorganizował więcej niż jedną ekspedycję, porwany ideą gerontologów i mikrobiologów. W latach 90. spędził prawie 5 lat w laboratorium mikrobiologicznym Uniwersytetu Hokkaido: badał właściwości bakterii, próbował rozszyfrować jego DNA (wtedy te badania dopiero się rozpoczęły).

- Znaleźliśmy bakterię Bacillus F w starożytnej wiecznej zmarzlinie na górze Mamut w Jakucji. Wiek mikroorganizmu wynosi ponad 3 miliony lat. Ale bakteria żyła! - mówi naukowiec. - To paradoks, sensacja! Ponieważ czas wszystkich żywych organizmów na Ziemi jest ograniczony. Skład i biochemia komórek są obecnie bardzo dobrze zbadane i wiemy bardzo dobrze, jak stopniowo gromadzą się w niej uszkodzenia, synteza jest zerwana, DNA ulega zniszczeniu. Uważa się, że jest to główna przyczyna starzenia się i śmierci żywych organizmów. Przy starożytnej zmarzlinie jednokomórkowej nic takiego się nie dzieje. Nie są niszczone, nie starzeją się i nie umierają. Żyj ponad 3 miliony lat i jednocześnie czuj się świetnie. Mikroorganizmy były otoczone lodem, ale woda wewnątrzkomórkowa nie była zamarznięta. Okazało się, że jest o 17% mniej niż w zwykłych komórkach wegetatywnych.

Bacillus nie były tylko wytrwałe. Kiedy zostały usunięte z wiecznej zmarzliny, okazały się super tolerancyjne. Wyobraź sobie - bakterie przetrwały po 4 godzinach wrzenia! (W tym momencie naukowiec wyjął z szafy dwie butelki brandy.) Słuchaj: to zwykła brandy, jest przezroczysta. I to błotniste. Do zobaczenia Zawieszone - to są pałeczki. Oczywiście w naturze są bakterie, które nie są zabijane przez silny alkohol, ale jest ich niewiele. Nasze nie tylko nie boją się alkoholu, ale się w nim mnożą! Każdego dnia w tej butelce jest coraz więcej bakterii.

- Używasz ich w ten sposób?

- Nie, oczywiście. (Śmiech). W tej koncentracji próbowanie jest niebezpieczne. Koniak istnieje wyłącznie w celach eksperymentalnych. Użyłem kultury w bezpiecznej koncentracji z wodą.

Zanim spróbował wywierać na siebie wpływ pałeczek, naukowiec wraz z kolegami przeprowadził wiele eksperymentów na muszkach owocowych i myszach.

„Wyniki były niesamowite” - kontynuuje naukowiec. - U myszy po wprowadzeniu bakterii aktywność motoryczna wzrosła, a długość życia wzrosła. To paradoks, ponieważ zazwyczaj te rzeczy są niekompatybilne. Im bardziej ciało spala energię, tym mniej żyje.

Jakuci spożywają te bakterie od wieków. Od wiecznej zmarzliny mikroorganizmy wpadają do lokalnych rzek, a ludność pije tę wodę. Nawiasem mówiąc, w Jakucji żyje wiele długich wątróbek, pomimo złej ekologii i ciężkich warunków klimatycznych. Kto wie, może tajemnica tkwi w starożytnych bakteriach, w ich wyjątkowych właściwościach?

- Jak twój małżonek i dzieci zareagowali na ryzykowny eksperyment?

- Zły. Byli przeciwko. Boją się, do czego to może doprowadzić.

- A co już doprowadziło? Mówią, że zupełnie przestałeś być chory, młodszy.

- W nauce zwyczajowo mówi się o wynikach tylko wtedy, gdy istnieją poważne statystyki, dowody, wnioski. Zgodnie z wpływem bakterii na muchy i myszy istnieją badania, które opisano w artykułach naukowych. I po prostu nie mam moralnego prawa mówić o moim osobistym doświadczeniu. Ostatecznie moje subiektywne wnioski mogą być błędne, jako efekt placebo. Powiedzmy, że pałeczki mają pozytywny wpływ na ludzkie ciało i ludzie natychmiast decydują, że jest to eliksir nieśmiertelności. Ale eliksir jest jeszcze daleko.

- Wiemy, że bakteria żyje wiecznie i jest bardzo trwała, mówi Brushkov. - Ale dlaczego tak się dzieje? Jakie mechanizmy chronią jego genom przed uszkodzeniem? Nadal musimy to zbadać i mam nadzieję, że tak się stanie w Rosji, gdzie odkryto unikalne mikroorganizmy. Jeśli rozwiążemy ich zagadkę, odkryjemy sekret ludzkiej długowieczności. Bakterie mogą żyć wiecznie. Dlaczego my nie możemy